Biała Otchłań

[Ariesme]

POLOWANIE NA MAMUTA

Zasady

III grudnia

---

Rozgrzani czekoladą? To doskonale, bo rozpoczynamy Grudniowe Polowania Specjalne! Odbywają się na zmodyfikowanych zasadach polowań — modyfikacje będą opisywane przy stworach, reszta zasad obowiązuje bez zmian.
Polowania na zwierzęta z kalendarza jest możliwe do 4 stycznia. Można zacząć w dowolnym momencie.
W polowaniach nie można zginąć (chyba, że ktoś chce) — gdy PŻ wilka spadną do 0, traci on przytomność.
Postać może tylko raz przeprowadzić udane polowanie na dane zwierzę.



Wielkie, potężne i włochate. Mamuty przywędrowały na Wyjącą Pólnoc przekonane o tym, że żaden drapieżnik nie jest w stanie im zagrozić. Są zwierzętami stadnymi, ale poczucie bezpieczeństwa sprawia, że żerują w dużym rozproszeniu. Nie trzeba ich długo szukać ani się podkradać — będą ignorować przechodzące wilki, dopóki te nie zaatakują. A wtedy… a wtedy się wkurzą.

---

Siła: 300
Zręczność: 50
Czujność: 10
Punkty życia: 200

---

1. Zaatakowany mamut podejmuje walkę z napastnikami w trybie turowym. Każda tura rozpoczyna się postem z akcją mamuta i trwa, aż wszyscy uczestnicy odpiszą lub minie 48 godzin. Prowadzący polowanie rzuca na zachowanie mamuta kością k8:
   1 — mamut nie atakuje — nie trafia, miota się itp.
   2, 3 — atak trąbą w jednego wilka (-10 PŻ)
   3, 4 — atak kłami w dwa wilki (-10 PŻ)
   5 — mamut pochwyca trąbą jednego wilka i go trzyma. Trzymana postać co turę traci 1 PŻ i nie może wykonywać akcji wymagających swobody ruchu.
   Jeżeli ktoś jest trzymany a wypadnie 2, 3, 5 lub 8, zamiast związanej z tym rzutem akcji mamut ciska trzymanym o ziemię (-20 PŻ dla tego wilka, ale zostaje on uwolniony)
   6 — mamut depcze 1 wilka (-30 PŻ)
   7 — mamut depcze 2 wilki (-30 PŻ). Staje przed tym na dwóch nogach, więc wilki, które są na jego grzbiecie, muszą rzucić 1k2 na to, czy się utrzymają (1 — spadają. Wilki z siłą powyżej 50 nie muszą rzucać). Zrzucone wilki tracą 5 PŻ.
   8 — jeżeli mamut ma powyzej 50 PŻ, atakuje trąbą. Jeśli poniżej — trąbi, by wezwać pomoc. Za dwie tury pojawi się 1k5 mamutów gotowych do walki. Wtedy zalecam ucieczkę :P Wezwane mamuty pojawią się nawet, gdy ten pierwszy zginie.
2. Polowanie kończy się sukcesem, gdy PŻ mamuta spadną do 0.
3. Podczas polowania działają moce rangowe, ale przez to, że mamut ma bardzo grubą skórę, jeden atak może mu zabrać maksymalnie 30 PŻ. Obniżyć statystyki (poza PŻ oczywiście) można do max 50%, a opętanie pozwala przerzucić akcje mamuta w następnej turze (pobawcie się z nim choć trochę )
4. Polowanie nie kończy się wraz z nastaniem nowego tygodnia — może trwać do 4 stycznia, ale starajcie się zachować aktywność. Postaci, które nie odpiszą w turze, uznajemy za "kręcące się bez sensu przy mamucie" :P Nie atakują, ale cały czas mogą oberwać.
5. Za upolowanie mamuta każdy zdobywa 10 PD (plus ew. bonusy z profesji, minus za ew. zastrzeżenia co do jakości opisów lub brak aktywności, inne modyfikatory nie obowiązują). Szczeniaki zdobywają 5 PD.
6. Surowce do zebrania z mamuta (nie obowiązuje limit dwóch surowców, ale 1 surowiec na usera już tak — nadmiar może iść do skarbca klanowego):
   — Skóra lub tłuszcz x4
   — Sierść x4
   — Kieł mamuta x2 — zastępuje dowolny składnik zwierzęcy lub minerał
7. Polowanie nie liczy się do limitu polowań

Statystyki polujących

morale +10 punktów do każdej statystyki dla klanowiczów w obecności Alfy kP
Jagoda Brawury — złoto-pomarańczowy, półprzezroczysty owoc, po którego zjedzeniu na jedną fabułę przybywa wilkowi 10 punktów siły. (Persefona, Saya, Xue)

1. Ariesme: S: 56 | Z: 75 | C: 50
2. Absynth: S: 84 | Z: 65 | C: 50
3. Adirael: S: 67 | Z: 20 | C: 30
4. Casael: S: 25 | Z: 35 | C: 35 (niewliczone)
5. Elbae: S: 14 | Z: 23 | C: 23 (niewliczone)
6. Esqea: S: 17 | Z: 18 | C: 16
7. Angouleme: S: 20 | Z: 20 | C: 20
8. Celeste: S: 20 | Z: 25 | C: 25
9. Saya: S: 55 | Z: 60 | C: 45
10. Lithia: S: 15 | Z: 20 | C: 15 (niewliczone)
11. Maelyss: S: 32 | Z: 30 | C: 38
12. Persefona: S: 23 | Z: 18 | C: 22 (niewliczone)
13. Althedor: S: 30 | Z: 15 | C: 15 (niewliczone)
14. Kaimler: S: 99 | Z: 100 | C: 74
15. Zhoryia: S: 60 | Z: 55 | C: 55
16. Mizrak: S: 43 | Z: 17 | C: 47
17. Xue: S: 35 | Z: 25 | C: 23
18. Zuartarion: S: 20 | Z: 20 | C: 25
19. Connor: S: 56 | Z: 70 | C: 43
20. Unerovi: S: 20 | Z: 26 | C: 25

Razem: S: 684 | Z: 626 | C: 566

Statystyki mamuta: S: 150 | Z: 25 | C: 5 | PŻ: 120 (suma obrażeń z tury: 80)

Efekty:
Pocałunek Węża — kąsa jadowicie przeciwnika. U ofiary pojawia się ciężka gorączka. Z powodu złego samopoczucia ofiary, jej statystyki spadają o połowę (efekt nie kumuluje się), a życie o 30 PŻ. Ranę po ukąszeniu jednorazowo można wyleczyć za maksymalnie 5 PŻ.
Złorzeczenie — rzuca na przeciwnika słowne klątwy i złorzeczenia, powodując kakofonię dźwięków. Zdezorientowany przeciwnik w następnej turze może wykonać o jedną akcję mniej.

Mamut został... cóż, kompletnie przytłoczony watahą. Rozproszony atakami wyprowadzanymi z każdej strony, nie zdążył odrzucić od siebie Kaimlera, nim ten poleciał w ślinę wtłoczył w ugryzienie swój jad. Nie zadziałał od razu na tak potężne zwierzę, ale zdecydowanie je rozwścieczył — to wtedy tak szarpnął w bok, natrafiając na Althedora. Mamut zatrąbił po raz kolejny, tym razem jednak jakby rozpaczliwie, jak gdyby już zdawał sobie sprawę, że nie docenił swojego przeciwnika ani jego liczebności.
Największy problem stanowiła skóra zwierzęcia, gruba i pokryta gęstą warstwą futra. Wilcze kły zdawały się nie przynosić natychmiastowych rezultatów w starciu z tego typu defensywą. Niemniej i od tysiąca płytkich cięć można było dokonać żywota, a wspomagani magią i błogosławieństwem czuwających nad nimi bóstw Potępieni z całą pewnością nie potrzebowali ich aż tysiąca.
Jad od wcześniejszego ugryzienia wreszcie wywołał pożądany skutek. Mamut zachwiał się i upadł na ugiętą przednią kończynę, a od złorzeczeń Casaela wymierzonych w jego kierunku i rozbrzmiewających w uszach, zrobiło mu się zwyczajnie smutno, i na tym smutku skupiony, nie wyprowadził kontrataku. Najwyraźniej był to bardzo wrażliwy mamut. Może nie rozumiał wilczej mowy, ale z pewnością wyczuł wrogość w głosie białego wilka, bo przecież nie miał szans zrozumieć wcześniej intencji dwudziestki rzucających się na niego drapieżników.

Akcja mamuta: bez akcji, efekt Złorzeczenia

Bardzo dziękuję za współpracę w poprzedniej turze To teraz uderzajcie jak chcecie (pamiętajcie o limicie 3 akcji na post), mamutowi zostało 120 PŻ. Kuknijcie czy macie komplet postów, jak coś dopełnijcie jakimś po-bitewnym odpisem.
Saya Lithia zaznaczyłaś że to jeden atak, więc odjęłam PŻ zgodne z jednym atakiem (-5PŻ i -1PŻ)
Esqea jak wyżej, plus widziałam że odjęłaś sobie w swoim poście -30PŻ — wkradł Ci się błąd, Althedor dostał wciry, a Esqea jest bezpieczna : D

Absynth Adirael Casael Elbae Angoulême Celeste Maelyss Persefona Althedor Kaimler Zhoryia Mizrak Khall Xue Zuartarion Connor Unerovi

[Ariesme]

Kiedy wszyscy ruszyli do ataku, i ona to uczyniła, choć na swój własny sposób. Nie wiedzieć kiedy wśród wilków pojawił się ten oszukany, bo bez sierści... skóry, organów, mięśni, żył, krwi i całej reszty. Wzrok Ariesme skupiony był na swoim tworze, którego kości poruszały się w rytm jej kontroli, i którym manipulowała pośród reszty Potępionych, uważając, by nikomu nie wszedł w drogę. W którymś momencie skontrolowała szybko wzrokiem pole walki. Stworzenie było doprawdy ogromne, ale, rzecz jasna, nie miało z nimi szans. I nie miało znaczenia z której otchłani wypełzło. Niemniej przy takim natłoku łatwo było o tragedię, toteż jej spojrzenie mimowolnie zabłądziło w poszukiwaniu Zhoryii. Z tej odległości nie potrafiła stwierdzić na pewno, ale wyglądało na to, że nie stało się nic co zmiotłoby ją z łap. W zasięgu wzroku byłej upiorzycy znalazła się też Elbae, która również nie sprawiła wrażenia rannej, czego nie można było powiedzieć o wyciąganym przez nią spod nóg mamuta młodziku.
Wciąż podtrzymując uciążliwe ataki na zwierzę swoim kościanym przywołańcem, przesunęła się w stronę Althedora. Stanęła tuż przy nim, by móc zainterweniować w razie potrzeby i uchronić adepta od kolejnego ataku ich ofiary, gdyby do takiego miało dojść.

//Nieumarły — pozwala na przyzwanie ożywionego szkieletu dawno poległego wilka, który staje do walki na rozkaz nekromanty. Szkielet ma 50 PŻ i w każdym poście przywołującego może zadać jednemu przeciwnikowi — 20 PŻ. Za kolejne ataki nekromanta musi zapłacić 20 PŻ z puli własnego życia. Nie można zaatakować nekromanty, dopóki nie pokona się przyzwanego szkieletu.
Użyć: 1/miesiąc, czas trwania od momentu aktywacji do opuszczenia tematu lub do unieszkodliwienia szkieletu.

[Kaimler]

Wilk odskoczył od mamuta i zaczął go okrążać, nie tylko dlatego, by znaleźć odpowiednie miejsce do ugryzienia, ale też ocenić jak radzą sobie inni i czy chaotyczne ruchy zwierzęcia nie doprowadzą do klęski stada. Wystarczyłoby, żeby machnął trąbą jak skakanką i skosił wszystkich, którzy stanęliby w jej promieniu. Podniósł wzrok do góry widząc jak trąba unosi się i woła rozpaczliwie, ale w tym samym czasie dostrzegł jak jego wielka noga przydeptuje Atlhedora. Warknął odruchowo, chowając uszy w sierści, ale za chwilę je postawił i zjeżył się, kiedy dotarło do niego, że Celeste stała zaraz obok i najwyraźniej miała bardzo dużo szczęścia.
W każdym razie to właśnie trąba stała się kolejnym celem kłów Kaimlera. Niewiele czekając zebrał się w sobie i dał dwa susy do przodu, czując jak adrenalina pompuje mu każdy mięsień i wali w ściany naczyń krwionośnych. Odbił się od ziemi i wyskoczył do góry. Tylnymi łapami zaparł się o mamuci cios a przednimi w całej rozpiętości objął nasadę trąby mamuta. Nie czekał. Wbijał kły raz, drugi i trzeci, starając się rwać skórę mamuta na strzępy. W pysku tylko zostawały mu kłęby sierści, które wypluwał częściowo pomiędzy ugryzieniami. Pazurami trzymał się mocno, by nie spaść z chwiejącego się zwierzęcia.
/ 3 * ugryzienie po 9 pkt. = -27 pż
Zanim zeskoczył ze zwierzęcia zadrapał je jeszcze pazurami, starając się zachaczyć choć o jedno oko.
Wylądował w śniegu twardo jakby huknął do wody ze skały. Z nozdrzy i pyska ulatywała para, kontrastując temperaturą z tą na dworze, jednak teraz nie było mu wcale zimno. Wręcz przeciwnie. Czujnym truchtem znów zaczął okrążać centrum pola bitwy, łapiąc wzrokiem tych, na których najbardziej mu zależało. Jeśli zwierzę nie wykona żadnych gwałtownych ruchów mieli szansę wyjść z tego nawet bez większego szwanku, co niewątpliwie go cieszyło.
Dostrzegł nawet szkielet, który został postawiony do walki i przeniósł przenikliwe spojrzenie na Ariesme, oblizując przy tym zakrwawiony nos.

[Lithia]

Wilczyca nadal uparcie atakowała wcześniejsze miejsce... z tym, że przemieszczała się wraz z ruchem mamuta, co by nie zostać plackiem pod jego nogą. Trzeba przyznać, że osobnik był wielki, a ona jedna mała biedna rudzina, czuła się jak ziarnko lnu, przy dużej pomarańczy.
Nie mniej wspierała stado, atakowała ile w jej szczękach sił.
Niestety. Nie należała do najsilniejszych jednostek w klanie. ALE, się starała! za Klan! DLA KLANU!

/x3 atak fizyczny = 3PŻ

[Saya]

Wilczyca kontynuowała wcześniejszy atak, wbijając swe wampirze kły jeszcze głębiej — w końcu dotrze do tej cholernej auorty i ją rozedrze w pół, albo i na strzępy. Zalewająć biały teren — ciepłą, czerwoną posoką.
Na samą myśl o krwii — pociekła wampirzycy ślinka, przez co uruchomiła umiejętność 'wysysanie życia'... raniąc zwierzyne dotkliwie.
Ukąsiła mamuta zwierzynę zajadle, niech inni też coś z tego mają, niech też się wykażą.

/● Wyssanie Życia — wampir pije krew przeciwnika. Odbiera mu 30 PŻ i leczy się za 30 PŻ.
Użyć: 3/miesiąc

[Maelyss]

Szarpnęła krótko łbem, lecz w chwilę później zmuszona była puścić mamuta i odskoczyć, by uniknąć zderzenia z jedną z jego masywnych kończyn, gdy się poruszył. Kątem oka zauważyła, że ktoś nie miał tyle szczęścia, lecz na szczęście samcem zainteresowali się już inni. Ona więc skupiła się na tym, by jej własna skóra pozostała nienaruszona. Ogromny zwierz widać nie radził sobie w starciu z przeciwnikiem posiadającym aż tak wielką przewagę liczebną. Po chwili wydawał się już poważnie osłabiony tak, że trudno było mu nawet utrzymać równowagę. Widząc, jak ugina się pod nim noga postanowiła wykorzystać szansę na kolejny atak. Podbiegła do wielkiego cielska i zaraz wbiła zębiska w pokryte gęstym włosiem ciało, zaciskając mocno szczęki i szarpiąc za płat skóry, póki nie poczuła smaku krwi. W tej chwili chyba tak naprawdę nie była świadoma, iż jej ślina, która już zdążyła nabrać szkodliwych właściwości, poczyniła tu nieco więcej szkody.

/Ukąszenie — gryzie przeciwnika za 15 PŻ. Rana trudno się goi na skutek toksycznej śliny Żmija. Taką ranę jednorazowo można wyleczyć za maksymalnie 10 PŻ. Użyć: 2/miesiąc

[Persefona]

Miała wrażenie, że jej zęby jedynie lekko zarysowały grubą skórę zwierzęcia, nie czyniąc mu zbytnio żadnej szkody. Może i nie powinna oczekiwać czegokolwiek więcej, jednakże bynajmniej nie poprawiło jej to nastroju. Właściwie to wręcz przeciwnie, poczuła się częściowo zawiedzona, a częściowo zawstydzona własną słabością.
Jednakże nie miała zbyt wiele czasu, by to roztrząsać. Mamut zachwiał się, co zmusiło rudą do prędkiego cofnięcia się o kilka kroków, obawiała się bowiem, że zaraz padnie prosto na nią. Tak się jednak nie stało. Poświęciła krótką chwilę na ogarnięcie wzrokiem panującego tutaj chaosu i aż położyła po sobie uszy.
Jednakże widząc, iż pozostali nie przerywają ataku, sama okrążyła zwierzynę, by potem rzucić się na odsłonięty kawałek ciała i uparcie go gryząc, choć wciąż była boleśnie więc świadoma, iż niewiele zdziała.

/3 x atak fizyczny — 3 x 2 = — 6 pż
(10 siły za jagodę, 10 bonus od alfy)

[Althedor]

Został odciągnięty na bezpieczną odległość zanim na dobre zdążył się zorientować, co tak naprawdę się wydarzyło. Zamrugał kilkukrotnie, ostatecznie skupiając wzrok na Elbae, która mu pomogła.
— Żyję — odpowiedział z trudem, a potem zakaszlał kilkukrotnie. Wykrzywił niemiłosiernie pysk, by następnie powoli przetoczyć się na brzuch i zająć jakąś minimalnie wygodniejszą pozycję. Ciało wciąż go bolało, do tego stopnia, iż zaczynał powoli się zastanawiać, czy wszystkie jego żebra na pewno są całe.
Jeszcze przez moment tak leżał, próbując dojść do siebie. Potrząsnął kilkukrotnie głową, rozrzucając kosmyki po pysku, a gdy je odgarnął i spojrzał w górę, stała koło nieco kolejna wilcyca. Spojrzał na nią krótko, a potem przeniósł wzrok na pobojowisko, obserwując przez chwilę dalszy przebieg walki. Moment później uniósł brew i szybko przetarł ślepia łapą, bowiem wydawało mu się, że widzi wśród Potępionych kościotrupa. Co innego było w końcu czytać o zdolnościach niektórych członków klanu, a co innego widzieć to na własne oczy.
Postawił uszy na sztorc, gdy dostrzegł, jak zwierzę chwieje się i klęka na jedną z nóg. Nagle poczuł wielką ochotę, by wykorzystać szansę i dziabnąć drania póki leży, choćby nawet i w ramach odwetu. Tak też zrobił, lecz z pewnym opóźnieniem — podniesienie się było bowiem trudniejsze, niż przypuszczał, co też skomentował rzuconym pod nosem przekleństwem.
Ostatecznie jednak dokuśtykał do mamuta, łypiąc trochę nieufnie na jego nogi, po czym pogryzł go trochę na oślep, powarkując.

//3 x fizyczny atak — 3 x 3 = -9pż
(20 siły + bonus alfy)

[Zuartarion]

Skóra kolosa była gruba, jak zdążył zauważyć Zuar, choć sam się nie wgryzł w ofiarę ani o milimetr. Popatrzył za uderzonym Althedorem był już zaopiekowany. Zuartarion zatem postanowił zaatakować tkanki miękkie. Jak się ich wielki przeciwnik nieco nachylił, ten obiegł go dookoła, zachodząc od tyłu. Tak... tkanki miękkie i mocno unerwione, to jest to w co powinni celować. Namierzył precyzyjnie cel, rozpędził się, podskoczył i...

Ugryzł go w jajo.

[Celeste]

jeśli mamut cokolwiek zrobił sobie z jej kamienia, to zdecydował się bardzo konkretnie to ukrywać... Chociaż nie — teraz wydawał się być jakby zdezorientowany! Na pewno wcale nie było to na skutek Złorzeczenia, ewidentnie cios kamieniem spowodował jakieś krótkotrwałe efekty neurologiczne.
Tak właśnie pomyślała by Celeste, gdyby nie to, że naprawdę nie miała na to czasu. Widziała jak reszta jej Klanu atakuje, gdy ona sama tak naprawdę czuła się całkiem bezradna. I być może właśnie ten duch klanowy jej się udzielił, a może nawet i sam Cerber zdecydował się wesprzeć ją w działaniu, bo po krótkiej chwili oceniania swoich szans, znów ruszyła do ataku.
Skupiała się przede wszystkim na tym, by nie skończyć jak ten mały czarny kształt chwilę temu. Mamut był mimo wszystko trochę ślamazarny, więc gdy oparł ciężar ciała na jednej z nóg, by drugą prawdopodobnie tupnąć albo odganiać się od wilków, ona zaatakowała właśnie tą uziemioną kończynę. Łapała, szarpała i odskakiwała. Czuła się trochę jakby żuła kawałek grubego dywanu, ale przy którymś takim dziabnięciu, wreszcie poczuła na języku delikatny posmak krwi. To małe nic nieznaczące osiągnięcie, tylko podsyciło jej furię. Nie zaniechała jednak ostrożności, bardzo nie chcąc skończyć jako naleśnik.

// 3x 2hp

[Unerovi]

długie, wąskie kły wbijało się dość łatwo, ale wyciągało już znacznie trudniej. Musiała więc bardzo uwazać przy ataku, by szaprnięcie broniącego się zwierzęcia, nie wybiło jej z równowagi, co w tej sytuacji mogło by być po prostu karkołomne.
Starała się więc atakować jak najniżej ale też jak najbardziej miękkie części ciała — w przypadku jej mało imponujących ukąszeń, podgryzanie nóg zajęło by pewnie długie godziny nim faktycznie robiło by odczuwalną różnicę.
Korzystała więc z przewagi kłów by łatwiej nakłuć ciało, zaciskała szczękę i szarpała — głównie w okolicy brzucha. Ostrożna i czujna cały czas pilnowała też, by nie dostać jakimś niespodziewanym kopniakiem.

// 3x 2hp

[Connor]

Zdematerializowała się z mamucich pleców jak tylko stwór zaczął upadać — zdecydowanie wolała rozegrać to bezpiecznie niż brawurowo, dopóki miała wybór. Wyłoniła się na froncie w dobrym momencie — obserwując akurat jak jej prywatny publiczny ojczulek bezceremonialnie wdrapuje się po trąbie z planem zaatakowania najpewniej ślepi zwierzęcia. Taką okazję wypadało wykorzystać. Nie przepadała za materializacją w powietrzu, więc zamiast tego wróciła na mamuci kark wysuwając się niemalże jak z wnętrza bardzo dziwnego futrzanego stroju któremu zdjęto głowę. Swe wysiłki skupiła na drugim z mamucich oczu, tym wolnym od Kaimlera, atakując jednak od góry. W paszczę chwyciła nasadę ucha, głównie dla zwiększenia przyczepności, i przyległszy cielskiem blisko chwiejnego podłoża, sięgała pazurami niżej, by przy odrobinie szczęścia permanentnie oślepić potwora. Zalanie mu wizji jego własną krwią też w ostateczności się sprawdzi, ta natomiast ochoczo ciekła z zadawanych ran i szarpanego niemal przypadkowo ucha. Wreszcie poczuła jak jej pazur rozrywa coś miękkiego, a wrzaski ofiary się wzmogły. Czy oznaczało to, że właśnie rozszarpała mu gałkę oczną? Możliwe, choć ciężko być pewnym gdy cała banda wilków zadawała ciosy ze wszystkich stron — źródłem mogła być dowolna z precycyjnie zadanych ran, których, jak przypuszczała, nie brakowało w tym momencie.

[3*-5hp = -15hp]

[Adirael]

Nie wiedział, czy takie zachowanie mamutów to była norma. Nie rozmyślał nad tym. Jedyna rzecz, którą słyszał, była pulsująca pod grubą skórą krew zwierzęcia na które polowanie i dźwięk ten doprowadzał go do szału. Bo nie mógł się dostać do jego źródła. Bo skóra była zbyt twarda. Choć próbował ze wszystkich sił, niejak nie potrafił się przez nią przebić. Gryzł, szarpał i pluł sierścią ofiary, robiąc wszystko co w swojej mocy, by ją powalić. Wbił swoje pazury znajądujące się na skrzydłach, by mieć pewność, że nie spadnie.

3x ugryzienie za -6PŻ

[Elbae]

Trzymała się nogi zajadle, dopóki zwierzę jej nie zrzuciło. Nie zraziła się. Aby amortyzować upadek przetoczyła się, po czym poderwała na łapy i ponownie zaatakowała gryząc (3x -1PŻ ). Może nie była najsilniejsza, ale na pewno była bardzo zaangażowana w całe polowanie! Czuła, jak wilki wokół niej atakują, co dodawało jej sił. Zerknęła w bok, jednak nie potrafiła wypatrzeć jakiegoś jednego konkretnego wilka, tak kotłowali się wszyscy przy mamucie. No cóż, jeszcze się na nich napatrzy.
Polowała.

[Casael]

Cokolwiek powiedział, nie sądził, że mamut zrozumiał. W końcu nie był jakimś pokręconym zwierzomówcą, jak te dzikusy z lasu, o których słyszał. Biały wilk gryzł i odskakiwał, gryzł i odskakiwał (2x -2PŻ), wciąż próbując jak najbardziej dokuczyć ofiarze. Trzymał się boku — tam, gdzie zasięgu nie miały nogi. Co prawda była jeszcze trąba, ale... O, doskonale. Króluncio już się na niej uczepił. Droga wolna.
— Pozdrów od nas Cerbera, gdy ponownie będziesz jego obiadem — warknął w stronę mamuta.

/ i znowu złorzeczenie. 2/2 w grudniu 2025. Wykorzystane!

[Angoulême]

Mamut zdawał się być coraz słabszy, mimo że jeszcze na początku sądziła, że lepszym pomysłem będzie wycofanie się z polowania. Stworzenie ewidentnie zostało przytłoczone ilością atakujących wilków, w dodatku co najmniej połowa z nich posiadała umiejętności wynikające z rang, które zadawały o wiele większe obrażenia od standardowego gryzienia, czy drapania pazurami na oślep. Jej niestety nie pozostało nic innego niż gryzienie. Tym razem jednak postanowiła nie celować w żadną z kończyn, a w bok zwierzęcia, w miejsce, które zostało już uprzednio naruszone i w pewnej mierze pozbawione brunatnego owłosienia. Wyczekała na odpowiedni moment, dała susa i wbiła kły w miękką tkankę, czując metaliczny posmak na języku. Odskoczyła, razem z małym kawałkiem mięsiwa w pysku, które wypluła na ziemię, podobnie jak wcześniej futro i oblizała czarną mordę.

-2PŻ za ugryzienie

[Zhoryia]

Nie zawahała się ani na ułamek sekundy, gdy ciężar olbrzyma przesunął się nienaturalnie na jedną stronę. Moment słabości był wyczuwalny niemal instynktownie. Nie próbowała atakować grzbietu ani szyi, zbyt masywnych i dobrze chronionych. Skierowała się w bok, tam gdzie ruch osłabił stabilność zwierzęcia i gdzie każdy krok kosztował je wyraźnie więcej wysiłku. Dopadła go nisko, niemal przy samej linii brzucha, wbijając kły w gęstą warstwę futra i twardej skóry, aż poczuła pod nimi opór mięśni. Skóra była gruba i sprężysta, nie ustępowała łatwo, ale Giovanni była bardzo zdeterminowana. Zacisnęła szczęki mocniej, szarpnęła, mając nadzieję na zostawienie po sobie głębokiej rany, po czym odskoczyła w bok, gdy zwierzę zachwiało się, zamachując trąbą w jej stronę. Wróciła niemal od razu, ponawiając atak z tej samej strony, dokładając kolejne ugryzienie. Nie liczyła, że ten atak będzie dla niego śmiertelny, ale wiedziała, że każde pojedyncze ugryzienie, mozolnie przechylało szalę zwycięstwa na ich stronę. Nie działała w pośpiechu ani w uniesieniu. To nie była walka na siłę, lecz na wytrzymałość. Czuła, jak ruchy mamuta stają się cięższe, mniej skoordynowane, jak gniew ustępuje zmęczeniu. Wataha zamykała krąg, a ona robiła swoje, metodycznie i bez emocji. Gdy zwierzę zachwiało się po raz kolejny, już wyraźnie wolniej, Zhoryia wiedziała, że to tylko kwestia czasu.

/ 3x atak fizyczny: 6pż x 3 = 18pż

[Esqea]

Biała wadera nie wycofała się, choć serce waliło jej jak oszalałe. Widok mamuta, który wciąż stał mimo naporu Klanu Potępienia, budził w niej jednocześnie strach i coś jeszcze… dziką determinację. Skoro on wciąż walczył, ona też mogła. Zsunęła się niżej, trzymając się cienia jego masywnego ciała, dokładnie tak, jak widziała u starszych wilków. Gdy bestia skupiła uwagę gdzie indziej, ponowiła atak, szybki doskok, krótkie ugryzienie w nogę, potem natychmiastowy unik. Nie było w tym finezji, tylko instynkt i nauka w biegu.

// Atak fizyczny x3 = 3dmg (7siły + 10 morale)

[Mizrak]

Mamut miotał się, ale jednocześnie był chyba mocno zdezorientowany. Samiec tylko mocniej się w niego wgryzł i wpuścił do krwioobiegu jad. Teraz zostało czekać aż zadziała, więc żeby na koniec nie oberwać po prostu się odczepił. I oddalił na w miarę bezpieczną odległość. Zwierzę było tak oblepione wilkami, że długo nie pociągnie. Nie musiał więc na nim ciągle wisieć.

/Ukąszenie — gryzie przeciwnika za 30 PŻ i wpuszcza do jego krwi jad. Na skutek jadu rana ciężko się goi. Taką ranę jednorazowo można wyleczyć za maksymalnie 10 PŻ.
Użyć: 2/miesiąc

[Absynth]

Wilki wrzuciły się jak jeden mąż na mamuta, gryząc go zawzięcie. Absynthowi chyba w tym przedsięwzięciu brakowało chyba trochę inicjatywy, bo w pewnym momencie został wręcz od mamuna nieco odepchnięty i znów musiał orientować się w sytuacji, by swoim kolejnym atakiem nie sprawić, że mamut nadepnie na niego albo na innego Potępionego, albo co gorsza użyje ciosów do ataku. Znalazł sobie w końcu niewielką lukę i jeszcze raz ugryzł mamuta, tym razem skacząc mu do barku. Było to jednak w momencie, gdy zwierzę było już poważnie poranione i broniło się raczej słabo. Absynth szarpnął ze dwa razy łbem i odbiegł na bok uznając, że olbrzym lada moment się przewróci. Nie chciał wylądować pod stertą mięsa.

/1x atak fizyczny za 8 PŻ, mamut i tak jest już chyba na minusie.