Dolina Niespodzianek

[Connor]

No cóż, tym razem niewiele się zadziało. Zaraza przynajmniej tworzył ciekawsze scenariusze, do dziś pamiętała oślepioną Elisabeth obmacującą jakiegoś skrzydlatego. Z drugiej jednak strony — przynajmniej nikt nie okulał od tego wywracania się.
Cóż było robić, ulotniła się ze swoimi fantami.

/zt

[Neffrea]

No nic, szybko poszło.

/zt.

[Żyleta]

Podbiegła do worka i wyciągnęła z niego... coś. Coś co pachniało bardzo znajomo, choć nikt inny poza nią prawdopodobnie nigdy nie powiedziałby, że była to przyjemna woń. Zmrużyła ślepia i rozejrzała się dookoła za tęczowym jegomościem, ale nigdzie nie mogła go już zlokalizować. Skąd wiedział? A może... może to był Zaraza w jakiejś nowej, dziwnej postaci? Zastrzygła uchem zaciągając sznurki od woreczka i niosąc swoja nową zdobycz w pysku odszukała Kreona.
— Ha! Wygrałam. — Przyszła mu się pochwalić dumna niczym paw.

[Sovillo]

Wyszedł.

/zt

[Sinister]

Prawdopodobnie poczekał na Riril, a potem ulotnił się razem z nią.
/zt

[Arithra]

Wybyła.

/zt.

[Riril]

— patrz ile rzeczy pozbierałam. — pochwaliła się jeszcze Sinistrowi, opuszczając dolinę.

//zt

[Mekonops]

Pfff, tamta jednak wygrała? Pewnie oszukiwała! To pewnie przez nią w ostatniej rundzie się wywrócił!
— To było z góry ustawione — rzucił z przekonaniem do Aurory, która na nich czekała ♥

[Yvarrah]

Zabrał ziarnka maku (dobrze, że ich po drodze nie rozsypał!), po czym udał się... gdzieś, o!
Po drodze oczywiście upewnił się, czy Qamar jest bezpieczny, a może nawet ruszył razem z synem?

/zt.

[Melvine]

Stukając w muszlę ślimaka nie do końca orientowała się w tym, co właściwie się dzieje. Dopiero kiedy wilki zaczęły się rozchodzić podniosła łeb, zorientowała się zaraz, iż zabawa się skończyła. Och! Wstała więc i ruszyła w kierunku naturzystów, w samą porę, aby usłyszeć osąd niebieskiego. Pokręciła przecząco głową.
— Niegrzecznie jest posądzać innych o podstęp i kombinatorstwo tylko dlatego, że nie udało ci się wygrać — powiedziała spokojnie, przyglądając się uważnie niebieskiemu. Oby jego syn miał więcej oleju w głowie... — Jak wam poszło? — spytała, szukając spojrzeniem worków, które by tamci zgarnęli.

Aurora

[Aurora]

— Nooo nie wiem — odpowiedziała Mekonopsowi — Każdy miał tyle samo do przebiegnięcia, chociaż chyba do jednej ten tęczowy coś krzyczał o skrócie — zrobiła zamyśloną minę — no i jestem prawie pewna, że niektórzy oszukiwali! — Prawie, bo nie chce mi się czytać postów, by sprawdzić, czy były używane moce rangowe xD
Aurora mówiła to jednak bardziej w żartobliwym tonie, nie wyglądała na niezadowoloną, a tym bardziej oburzoną.

— Eee, słabo — odparła na pytanie Melvine — widziałam, że niektórzy coś znajdywali na drodze, ale ja trafiałam tylko na przeszkody. — Nie żeby też jakoś bardzo jej zależało na szukaniu fantów i biegnięciu jak najszybciej, bo pół wyścigu oglądała się za Lakańą, ale nie powiedziała tego na głos, by przypadkiem młodej nie zrobiło się przykro.

[Kreon]

Podbiegła do worka i wyciągnęła z niego... coś. Coś co pachniało bardzo znajomo, choć nikt inny poza nią prawdopodobnie nigdy nie powiedziałby, że była to przyjemna woń. Zmrużyła ślepia i rozejrzała się dookoła za tęczowym jegomościem, ale nigdzie nie mogła go już zlokalizować. Skąd wiedział? A może... może to był Zaraza w jakiejś nowej, dziwnej postaci? Zastrzygła uchem zaciągając sznurki od woreczka i niosąc swoja nową zdobycz w pysku odszukała Kreona.
— Ha! Wygrałam. — Przyszła mu się pochwalić dumna niczym paw.

po chwili dogonił Żyletę, troszkę zadyszany od ciągłego hasania nad przeszkodami. Ona z kolei najwyraźniej poradziła sobie lepiej, sądząc po zdobyczy, która pachniała bardzo dziwnie, choć dla jego spaczonego nosa — nie nieprzyjemnie.
Rozczulała go tą swoją niewinną radością, więc w żółtym ślepiu na chwilę nawet błysnęła beztroska radość. Nie przypuszczał, że kiedykolwiek znajdzie się w sytuacji, gdy będzie dumny ze swojej partnerki, że wygrała w wyścigu z przeszkodami.
— Chodźmy. — powiedział tonem dużo mniej ciepłym niż iskra w jego oku — Pochwalisz się dzieciakom. — czy Kalathema miało szansę interesować coś takiego? Wątpliwe. Ale Kreona niespecjalnie to obchodziło.

//zt

[Żyleta]

Zakręciła się z gracją dookoła Wielkiego Inkwizytora, a potem skinęła pyskiem i wykłusowała z doliny w ślad za nim, niosąc worek z surowcem niczym jakieś trofeum.

/zt

[Mekonops]

Już mu uszy oklapły, kiedy Aurora zgasiła nieco jego entuzjazm. Zaraz jednak wspomniała coś o jakiś skrócie, na nowo rozgrzewając w nim przekonanie o przekrętach.
— O! No, sama widzisz. Skoro mieliśmy taką samą trasę, to czemu niektórzy skończyli ledwo od startu odklejeni? W ostatniej rundzie dostałem wiatrem w pysk, aż się przewróciłem. WIATREM. Mnie, orkana, wiatrem?! — Widocznie sam fakt, że to JEGO żywioł obrócił się przeciwko niemu ubódł w ego najmocniej. Był wręcz oburzony, a że słabo krył się z emocjami — zapewne miał to wymalowane bardzo wyraźnie na mordzie.
Na uwagę Melvine wywrócił oczyma. Ich alfa zawsze zdawała mu się nieco... naiwna i zbyt mocno wierząca w to, że świat był dobry.
— To co, zbieramy się stąd? Raczej nic dobrego z nieba nam już nie spadnie...

[Melvine]

Uważnie wysłuchała Aurory, kiwając potakująco głową.
— Och, rozumiem. Sama znalazłam jedynie coś na kształt... muszli? Ale ani nie jestem pewna, czy to muszla ślimaka, ani nie udało mi się znaleźć ewentualnego gospodarza — przyznała niegłośno. Tym zaś, czego nie przyznała wcale, był fakt, iż skupiona w ostatniej części na tym dziwie kompletnie nie ogarnęła, co działo się w końcowej fazie tego osobliwego wyścigu. Nie miała pojęcia, kto co znalazł (i ile), a kto wygrał dowiedziała się po fakcie, przypadkiem.

[Łap]

Pobrzękiwanie zawartości tobołów zdradziło obecnie Lapa w Dolinie Niespodzianek. Wilk wybrał się na swoją comiesięczną wycieczkę, aby podelektować się świeżym, przepełnionym magią powietrzem. W końcu przysiadł pod jednym z drzew i zaczął sobie rozstawiać tobołki, pilnując, by nic mu przez przypadek nie zniknęło. Pogwizdywał przy tym wesoło.

[Kaimler]

Był na spacerze, kiedy brzęk gratów odwrócił jego uwagę. Skierował się w tamtą stronę, aż dostrzegł wilka z kolorową grzywką.
— Agito. — przywitał się, sadzając zad na trawie. Ciekawy był co tym razem wilk dla nich przygotował.

[Zuma]

Zuma wyrwał się w końcu spod opieki Żylety i odbiegł. Biegł ile sił w łapach, starając się zapamiętać drogę z powrotem. Chociaż czy miał w ogóle ochotę wracać? W tym momencie wszystko było lepsze niż bycie w domu i to poczucie niesprawiedliwości. Matka wybrała Nassario zamiast jego tylko dlatego, że szybciej rósł? A może jej przeszkadzał, bo był za bardzo? Zaciskał kły aż do krwi, coraz bardziej nie rozumiejąc. Zapętlał się w swoich myślach, układał historię, która wydawała mu się najbardziej prawdopodobna. I choć o świecie wiedział bardzo malo, potrafił czuć, a to co czuł nie było dobre.
Zwolnił, kiedy zauważył w oddali dwa wilki. Jeden ciemny i całkiem spory, a drugi? Wyglądał jak cygan, z tobołami i kolorowy jak ptak. Dysząc ciężko zatrzymał się i powęszył, starając się instynktownie wyłapać zapach wilków i je zapamiętać. Gdy już uspokoił puls i oddech, zdecydował się podejść bliżej, ostrożnie stawiając łapy. Nadepnął na gałązkę, która trzasnęła mu pod opuszkiem i zaklął pod nosem, naburmuszając się. Nici ze skradania.
— Ave. — przywitał się po prostu i usiadł w pewnej odległości od wilków, ale tak, by mógł obserwować jednego i drugiego.

[Lakańa]

Przybiegła i ona, bo dostrzegła tego kolorowego wilka. Ostatnia zabawa podobała jej się bardzo, więc może i tym razem będzie działo się coś ciekawego.
— Ane Varoi. — przywitała się radośnie i podeszła od razu do Łapa.
— cześć, co tam masz? — zapytała, machając ogonem. Zapuściła żurawia do jego worka, próbując dostrzec jakieś ciekawe przedmioty.

[Aurora]

Nie zdążyli nawet omówić poprzedniego wyścigu, a już szykował się kolejny!
Aurora, gdy tylko mignęła jej na wzgórzach kolorowa grzywka, przearanżowała swój harmonogram dnia i wylądowała.
— Ane varoi! — przywitała się z Łapem i trzema wcieleniami Kaimi.