Falujące Stepy

[Angoulême]

Ona sama też nie wyrywała się do przodu, nie uważała się za dobrego tropiciela, ani myśliwego, ale za to widziała, że Casael ma o tym zdecydowanie większe pojęcie niż ona czy Celeste, dlatego obydwie dały mu prowadzić. Cholernie ciężko było dojrzeć ślady na suchej i popękanej ziemi, w dodatku samo stworzenie widziała jedynie przez chwilę na rycinie w książce, a tam kolorystycznie nie odbiegało ono od jałowego krajobrazu pustkowi. Nie miała też zielonego pojęcia jak pachnie pancernik, a do nozdrzy wdzierał się jej wyłącznie wznoszący się spod łap pył. Nie pozostało jej więc nic innego, jak nasłuchiwanie, bowiem było tu względnie cicho, a każdy szmer lub złamana gałązka mogły zdradzić położenie małego ssaka.

[Casael]

Nie zgrywał przemądrzalca, więc szczerze odpowiedział:
— Nigdy jeszcze na to nie polowałem. Nazywa się pancernikiem i podobno dość łatwo go odnaleźć. To przebicie się przez pancerz stanowi problem — wyjaśnił, nadal tropiąc. — Dostańmy się do jego brzucha i powinnismy mieć dobre szanse na ubicie go.
Nagle się zatrzymał i spojrzał w dół badawczo. Ślady, które dostrzegł wyglądały świeżo. Cas pożałował, że tyle gadał jeszcze przed chwilą, ale może nie przepłoszył zwierzyny… albo nie potrafila ona tak szybko uciekać. Kiwnął pyskiem do Celeste i Angoulême, po czym ostrożnie ruszył po sladach, zwalniając im zapach był silniejszy.
Doszedł do niewielkich krzaczków i spojrzał co znajduje się po drugiej stronie, ale slad sie nagle urywał. zdezorientowany Cas obejrzał się ponownie za siebie, potem przed siebie.
Wtedy spojrzał w dół. Natychmiast dostrzegł dorosłego pancernika, który spał na odległość wyciągnięcia łapy.

/śmiało go atakujcie

[Celeste]

nie miała pojęcia jak wyobrażać sobie to coś (najwyraźniej na Casa wpadła zanim zdążyła sprawdzić w którejś z książek), ale taktyka brzmiała na całkowicie standardową. Zakładając że przeciwnik nie był wielkości tej przerośniętej kapibary z kłami, prawdopodobnie wszystko powinno przejść bez zarzutu. Dodatkowym pozytywem było to, że najwyraźniej Casael wkrótce potem znalazł to czego szukał, a gdy wskazał jej o jaki zapach chodzi, Celeste podążyła za nim już bez większych problemów. To znaczy bez większych niż te typowe dla tropienia.

Trochę inaczej sprawa się miała, gdy już znaleźli zwierzę, które tropili. Ponieważ biały samczyk już wcześniej zorientował się gdzie urywa się trop, Celeste oszczędziło to dezorientacji. Z pozoru sytuacja była prosta — stworzenie spało, nie trzeba było więc bardziej się podkradać. Wilczyca skinęła głową porozumiewawczo do pozostałych po czym zeskoczyła w dół, lądując miękko tuż obok zwierzaka i od razu rzucając się na niego z pazurami i pyskiem, kąsając go w odsłoniętą szyję, ale gdy tylko zaatakowane zwierzę poczuło ból, momentalnie spieło mięśnie, zwijając się w kulkę. Celeste w pełnym zdezorientowaniu spojrzała na resztę, bo oto ich przeciwnik zamienił się w konserwę.

Angoulême

[Angoulême]

Podeszli do jednego z krzaków, gdzie Casael wyczuł zapach pancernika, trop się urwał, ale gdy wychyliła się zza gałęzi, ujrzała go — miał ryjek jak mała świnka, krótkie palczaste nóżki, a całe tułowie miał pokryte pancerzem o gładkiej teksturze. Wyglądał co najmniej specyficznie. Nim omówili jakikolwiek plan, Celeste rzuciła się na szyję ssaka, tracąc element zaskoczenia i budząc szczerbaka, przez co ten pisnął i zwinął się w kulkę, tocząc się przy okazji parę metrów dalej. Nie było rady, trzeba było otworzyć tę żywą "konserwę". Angoulême warknęła i doskoczyła do pancernika, po czym z całej siły przednimi łapami zaczęła rozwierać cwaniaka. Pozostała dwójka powinna teraz wykorzystać okazję i atakować go w odkryty brzuch.

[Casael]

Nie trzeba było mu dwa razy powtarzać. Rzucił się do pancernika i ile sił w szczękach, wgryzł się ofierze w brzuch. Czuł, jak kły przechodzą przez miękką skórę poukrywaną pod łuskami. Pchał, chcąc jak najgłębiej zanurzyć zęby, a gdy czuł, że osiągnął limit zacisnął je, miażdżąc cokolwiek się między nimi znajdowało. Gorąca krew zalała mu pysk, a on sam prawie się nią zakrztusił. Przywołał jednak siebie do porządku, bo nie był jakąś pizdą z Zachodniej Dzielnicy, podniósł pancernika i trzepnął nim o ziemię, chcąc ogłuszyć. I tak ze dwa razy dla pewności, a potem zostawił ofiarę na pastwę losu wilczyc. Niech go zabijają jak chcą.

Celeste Angoulême

[Celeste]

wielkie mi co — Casael już praktycznie rozwiązał problem. Kiedy tylko pancernik trochę zwiotczał, ogłuszony przez białego, ponowiła ugryzienie, tym razem z lepszym skutkiem, przyduszając ssaka. Wykrwawianie było dla niej o nieba przyjemniejszą metodą polowania do tej pory, ale tym razem trochę się spieszyła, a i też ostatnio myła futerko i szkoda było całej opryskać się posoką. Co więcej, uczucie uciekającego z małego ciałka życia, też okazało się być całkiem satysfakcjonujące.
Cały czas trzymała zwierzaka przy ziemi, gdyby jednak Angoulême była mniej cierpliwa i chciała położyć go szybciej (albo nie miała jeszcze spełnionego limitu postów).

[Angoulême]

Pancernik wił się, kręcił i miotał w jej łapach, ale ona twardo przygważdżała go do podłoża, nijak reagując na te rozpaczliwe próby ucieczki i piskliwe dźwięki wydobywające się z wąskiego ryjka. Casael od razu doskoczył do zwierzątka i wgryzł mu się w brzuch, rozrywając delikatną tkankę na strzępy i miażdżąc narządy, które nawinęły mu się pod kły. Po takim ataku wygraną mieli już właściwie w nieistniejącej kieszeni. Odstąpiła od pancernika, a jej daleki kuzyn cisnął jeszcze kilkukrotnie ssakiem o ziemię, co by go ogłuszyć, chociaż już niepotrzebnie. Po kilku chwilach Celeste poszła w ślady Casaela i ponowiła ugryzienie, jednocześnie podduszając zwierzę, a Angoulême asekurując ją patrzyła jeszcze, jak jego małe czarne ślepia stają się mętne, a klatka piersiowa pomału przestaje się ruszać. To było bardzo szybkie polowanie.

[Casael]

Pancernik zdechł, a Casael mógł odetchnąć z ulgą. Usiadł sobie, dając wilczycom całkowity dostęp do zwierzyny.
— Chciałyście łuski? — dopytał, po czym teatralnym gestem wskazał na martwe ciało pełe tego, czego szukały Angoulême i Celeste.

[Angoulême]

Pancernik już zdecydowanie nie żył. Casaelowi i Celeste poszło tak sprawnie, że nawet nie zdążyła dołożyć swoich pięciu groszy i samej zatopić kły w miękkim ciałku, ale przynajmniej nie ubabrała się jego krwią. Na zadane pytanie energicznie pokiwała głową, po czym zniżyła się nad padniętym ssakiem i zaczęła majstrować przy jego pancerzu. Gdyby miała sztylet od siostry, zapewne poszłoby jej dużo szybciej, a tak to musiała znowu wykorzystywać własne pazury, zupełnie jak przy poszukiwaniu klanowego surowca. Odkroiła potężny kawałek z brzegu pancerza i wsadziła go sobie do torby, uprzednio otrzepując z resztek krwi i mięsa. Miała już wszystko, czego potrzebowała.
— Sprawni jesteśmy, nie ma co. — zacmokała z uznaniem, podnosząc się z suchej ziemi. — Dzięki za wszystko, do następnego! — pożegnała się z rówieśnikami i zaczęła truchtać w kierunku portu, zostawiając ich z upolowanym zwierzakiem.

/zt + 1x łuska pancernika

[Casael]

Pożegnał się z Angoulême. po czym spojrzał na Celeste.
— Nie musisz dwa razy prosić, pomogę ci — zażartował. choć wiedział. że faktycznie robi jej przyjemność.
Ostrożnie wykroił potrzebne wilczycy łuski oraz kawał odsłoniętego i gotowego do zjedzenia mięsa. Podał już nic nie komentując.