Śnieżny Las

[Samael]

Gdy tylko skończył się rozciągać, spojrzał w kierunku kolejnych pojawiających się pysków, których w większości zupełnie nie kojarzył, acz witał skinięciem pyska. Dopiero, gdy Kreon wyłonił się z ognia — uniósł kącik mordy, jakoby mówiąc mu "widzisz, już się nie opierdalam", po czym skinął mu również pyskiem, tym razem jednak nieco mocniej i wolniej, coby reszta nie pomyślała sobie że nie ma poszanowania do Alfy. Zauważył oczywiście również mądralińskiego Zumę, na którego widok tylko parsknął pod nosem — a dopiero chciał z nim trenować, może więc to spotkanie tutaj, będzie idealnym obrazem tego, że nie warto się od niego uczyć.
— Widać, widać. Dobrze, że Chaos wreszcie docenił Twoje starania, z tego co pamiętam to Twoje dupsko zawsze było tam gdzie klan potrzebował pomocy. — odrzekł Caitlyn w swoim stylu, który zapewne jeszcze pamiętała z czasów gdy chlali razem w karczmie, kręcąc przy tym głową — pozwalając przy tym reszcie kręgów ułożyć się w dobrej pozycji. Gdy wreszcie skończył, sięgnął po swój sztylet i spojrzał na pół-przezroczyste krawędzi ostrza. — Czas Twej próby nadszedł... przelej krew w moim imieniu... — znowuż, tak jak dawno temu, cichy szept przeszył jego czaszkę, a ostrze na krótką chwilę delikatnie się rozżarzyło, co było oznaką irytacji Samaela. Miał ważniejsze rzeczy na łbie, a wewnętrzne głosy nie były brane pod uwagę. — Milcz. Przestań.
Warknął, zaciskając łapsko na rękojeści.

[Zuma]

Zuma aż podskoczył, bo nie spodziewał się gromu z jasnego nieba, który okazał się być samym przywódcą. Czego jak czego, ale efektownych wejść nie można było mu odmówić. Nastawił uszy, sądząc, że to zły moment na przywitania, ale znakomity moment, by w końcu usłyszeć na czym polega bycie przywódcą. Przełknął ślinę.
Dostrzegł również czarnego motyla i ogon automatycznie zamachał. Wiedział już kim on był i tym razem też się nie pomylił. Nie zwracał na siebie jednak uwagi i rozejrzał dalej, napotykając w polu widzenia Samaela, który... warczał na siebie samego? Zuma zamknął powieki i przewrócił ślepiami a potem dał parę kroków w lewo, rozglądając się po okolicy.

[Atraks]

Pojawił się przy Nyks niemalże od razu, robiąc to bezszelestnie, niczym cień. Stanął niemalże obok niej, bo pół kroku za nią i kiwnął łbem na powitanie. Spojrzał na innych zebranych tutaj Cienistych i nie powiedział już nic. Patrzył na wszystkich niechętnie, z agresją, z którą się nie krył. Zły humor, który mu towarzyszył od dłuższego czasu miał się doskonale.

[Gressil]

/Jego liczyć

Wszedł i stanął.
— Ave — przywitał się, po czym zjadł ciastko z żurawiną. (+1PD na koniec)

[Żyleta]

Korzystając z faktu, że Kreon zrobił niewielki przystanek na opierdolenie Iskariota, Śmierć przeczesywała okolicę zielonym spojrzeniem. Nie zauważyła jednak żadnych tropów, bo zaraz zaczęły garnąć się do niej szczeniaki. Pomachała Nyks, posyłając jej miły uśmiech. Kojarzyła samiczkę z polowania, ale wówczas widziała ją z tatą. Omiotła wzrokiem Atraksa. Na Beliara jej nie wyglądał, chyba, że skurczył się w praniu... chociaż? Był do niego całkiem podobny. Zaczepiła też wzrokiem Zumę oraz swojego podopiecznego — Ivarotha. Do tego drugiego aż podeszła, bo wyglądał jak półtorej nieszczęścia.
— Nie znalazłeś czasu na szybką wizytę w uzdrowisku, co? — Westchnęła ciężko łapiąc go za przedramię i nawet nie pytając, czy życzy sobie być leczonym. W ogóle o siebie nie dbał! Była Śmiercią, bez jej pozwolenia nikt tu dzisiaj nie zdechnie. Wygrzebała spod lodowej zmarzliny zimującego jeża i wykręciła go niczym najeżoną kolcami gąbkę, zebraną w ten sposób siłę witalną, wtłaczając w Ivara. Gdy zakończyła proces poklepała go po przedramieniu.
— O wiele lepiej, teraz możesz znów przyjąć trochę obrażeń. — Obróciła się na pięcie zadowolona ze swojej roboty, gdy jej oczy padły na ubłoconą, zabiedzoną postać z bardzo charakterystycznymi mackami. Halyna trzym mnie, mam zawał. Poczuła jak robi się jej słabo. Zanim przytuliła się pyskiem do gleby, zdążyła zniknąć w czarnych płomieniach, które wypluły ją prosto w objęcia córki.
— Meduza! — Wyszeptała, wtulając się w jej kręcone futerko, zupełnie nie dbając o to, że samica była cała brudna, ani o to co ktokolwiek z tu obecnych mógł sobie pomyśleć.

/ użycie uzdro [poziom 1] x2 = -40 energii
przywraca 20 PŻ leczonemu wilkowi; za leczenie wilka uzdrowiciel otrzymuje 1 PD (w przypadku tego samego pacjenta leczonego w danym tygodniu efekt nie kumuluje się).
Ivaroth +40pż

[Iskariot]

-Polowanie na Enta-
Tropienie

Sciagawka do Enta

XV grudnia

---

Grudniowe Polowania Specjalne!



Sosnowy Ent

Nietypowe dwunożne bestie upodabniające się do drzew i przez większość czasu, gdy są uśpione, praktycznie od nich nierozróżnialne. Raz na kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt lat wszystkie enty przebudzają się i rozpoczynają wędrówkę w celach reprodukcyjnych. W tym czasie są niezwykle niebezpieczne zarówno dla zwierząt, jak i roślin, które są w stanie wykorzystywać przez łączenie się z ich systemem korzeniowym. Mimo swoich pokaźnych rozmiarów bestie te są trudne do znalezienia, gdyż ciężko je odróżnić od zwykłych drzew i nie zostawiają typowych tropów.
Mimo, że nie wyglądają jak zwierzęta, to pod grubą, przypominającą korę skórą znajduje się mięso o nietypowym, żywicznym smaku.

Występowanie: Knieje Urodzaju, Śnieżny Las, Lodowa Tajga

---

Siła: 150
Zręczność: 100
Czujność: 200*
Punkty życia: 500

*obecność wilka z KN znajdującego się na ścieżce lasu obniża wymaganą czujność o połowę — te wilki potrafią odróżnić prawdziwe drzewo od enta

---

1. Zaatakowany ent podejmuje walkę z napastnikami w trybie turowym. Każda tura rozpoczyna się postem z akcją enta i trwa, aż wszyscy uczestnicy odpiszą lub minie 48 godzin. Prowadzący polowanie rzuca na zachowanie enta kością k8:
   1 — Ent nie atakuje/nie trafia w nikogo
   2, 3 — Kanonada igieł — odbiera wszystkim 5 PŻ
   4, 5 — Uderzenie rękami — atakuje 1k3 wilki za 10 PŻ
   6 — Oplecenie korzeniami — oplata 1 wilka korzeniami pobliskich drzew, uniemożliwiając mu poruszanie się. Korzenie puszczają po zadaniu im 20 obrażeń (ataki zadane korzeniom nie szkodzą samemu entowi).
   7 — Przerażający ryk — ent wydaje z siebie głośny, dudniący odgłos, nieprzypominającego głosu żadnego zwierzęcia i z samego tego faktu napełniający strachem wszystkim wkoło. Wilki lękliwe mają 50% szans, że w tej turze nic nie zrobią, ostrożne — 30% szans, odważne lub bezmyślnie brawurowe — 10% szans (sami oceńcie wasze postaci).
   8 — Zemsta — ent odbija najsilniejszy atak, jaki został w niego wymierzony w poprzedniej turze, i trafia nim losowego wilka.
2. Podczas tury postać może wykonać jedną akcję.
3. Podczas polowania działają moce rangowe. Obniżyć statystyki można maksymalnie o 50%, opętanie pozwala przerzucić akcję enta w kolejnej turze.
4. Gryzienie działa zawsze, niezależnie od statystyk postaci.
5. Każdy atak fizyczny na enta powoduje nadzianie się na igły i odbiera atakującemu 3 PŻ.
6. Polowanie kończy się sukcesem, gdy PŻ enta spadną do 0.
7. Polowanie nie kończy się wraz z nastaniem nowego tygodnia — może trwać do 4 stycznia, ale starajcie się zachować aktywność. Postaci, które nie odpiszą w turze, uznajemy za "kręcące się bez sensu przy encie" :P Nie atakują, ale cały czas mogą oberwać.
8. Za upolowanie enta każdy zdobywa 15 PD (plus ew. bonusy z profesji, minus za ew. zastrzeżenia co do jakości opisów lub brak aktywności, inne modyfikatory nie obowiązują). Szczeniaki zdobywają 10 PD.
9. Surowce do zebrania z enta (nie obowiązuje limit dwóch surowców, ale 1 surowiec na usera już tak — nadmiar może iść do skarbca klanowego):
   — Żywica x4
   — Kora x4
   — Serce enta — zastępuje meritum
10. Polowanie nie liczy się do limitu polowań

statystyki grupy łowieckiej+ kilka przydatnych detali

Iskariot 80 60 40
Caitlyn 70 100 62
Asmo Multi
Rivai 35 28 17
Ivaroth Multi
Lokatt 20 15 5
Samael 30 30 5
Zuma 12 4 6
Kreon 85 80 75
Żyleta 75 65 63
Kalahtem 20 45 20
Nyks 5 10 10
Threthon 42 40 40
Meduza 3 3 3
Brat Nyks Multi
Gressil 52 21 11

Suma 649 621 649

-Boost od morale od Kreona: +10 do wszystkich statystyk, oprócz Multikont i samego siebie, łącznie +120 do sumy stat
-Iskariot, Rivai, Ivaroth, Lokkat i Żyleta + 10 do siły z Itemów (Już wliczone w staty)
-Obrażenia Multikont są liczone, mają znaczenie
-Proszę na koniec napisać w skrócie, jakie ataki zadajecie i ile dmg strącacie Entowi </3

/Rzucam kości na zaszczyt znalezienia tropu/wytropienia Enta. Losy wg. kolejności wchodzenia na polowanie

szybkie numerki i lista

1.Iskariot
2.Caitlyn
3.Asmo
4.Rivai
5.Ivaroth
6.Lokatt
7.Samael
8.Zuma
9.Kreon
10.Żyleta
11.Kalahtem
12.Nyks
13.Threthon
14.Meduza
15.Brat Nyks
16.Gressil

1d16 Ivaroth znajduje trop

W
W
W
W
Każdy, kto piastuje stanowisko alfy w klanie cienia, miał w sobie coś, co szło nazwać aurę wyższości z pokryciem w realnej sile. Spodziewał się, że mógł znowu niefortunnie dobrać słowa, jak to miał w zwyczaju, ale powód miał dobry, by wołać cały klan do walki. Stał jak słup soli i przyjął z pokorą opierdziel, choć nawet nie skulił łba na fuknięcie Kreona. — Rozumiem. Wybacz. — Jego skrucha jest inna, mało komu się kłaniał, jeszcze rzadziej przepraszał, bywał niedelikatny i zdecydowanie nadgorliwy, ale za to przynosił efekty swej pracy i dzielił się nimi z klanem. Tym razem i za każdym kolejnym zrobiłby to samo, budując armię cienia i jego potęgę.
Westchnął krótko, gdy alfa oddalił się i poczekał, aż reszta się zbierze. Tym razem przed sobą miał gromadkę bardziej, niż mniej znanych sobie mord, co go ucieszyło, bo zaczynał widzieć coś, co można nazwać sensowną aktywnością w klanie.
— Chaoci, słuchajcie. Tym razem mam więcej do powiedzenia. — Dał innym czas, by nastawili uszy i kontynuował.
Kieruję to głównie do tych, co mało ogarnęli temat. Tego roku w grudniu, oprócz mamuta i biesa, zwęszyliśmy magię i trop wyjątkowo wymagającej bestii. Wzmocnijcie się wszystkim, co macie przy sobie, zaleczcie rany, Cienie- użyjcie pandemonium (to znaczy Threthon) i ładujcie we wroga wszelką magię ofensywną, jaką macie w zanadrzu. Nie ograniczajcie się w walce, choć osobiście Tyranom zalecałbym zachować umiar w rozpruwaniu sobie brzucha. Doceniam waszą siłę, ale co mi po niej, jak zginiecie? — Tutaj szczególnie zerkał na Kalahtema, którego oddania nie śmiał podważyć, ale zdrowego rozsądku już jak najbardziej. -Tropy mogą nie przypominać żadnego zwierzęcia, jakie kiedykolwiek spotkaliście, więc bądźcie czujni, bo póki co nie wiemy, z czym się mierzymy. Jeśli nie macie pewności co do siły waszego zgryzu, użyjcie proszę magii, ona na pewno was nie zawiedzie. Szczególnie miał na myśli magię Inkwizycji, ale nie śmiałby przy Kreonie im rozkazywać. Zakończył swe czcze przemówienie krótkim:
— 3 minuty i ruszamy, póki cień zmierzchu nas wspiera. — Sam natomiast zagryzł Jagodę Brawury i popił herbatę "koncentracja", parząc ją sobie w eleganckiej filiżance. Napił się z niej jak prawdziwy burżuj, nawet kiwnął głową z aprobatą dla jej smaku, po czym puste naczynie roztrzaskał na kamieniu. — Pycha.— I pozwolił sobie uruchomić Pandemonium, co rozświetliło jego futro wzorami pnączy ciernistych, a ciało i umysł błogosławiło mocą Freya.
Pobudzony lekkim posiłkiem i wizją wspaniałej walki, ruszył ze swojego miejsca w las, gdzieś na wschód. Szukanie tropów wymagało delikatności i cierpliwości, stąd jeszcze nie zniknął w cieniu, a w trakcie wolnego marszu rozglądał się za wszystkim, co mogło przykuć oko, co tym razem okazało się bardzo nieoczywiste. Chciałby chociaż mieć jakieś minimalnie większe pojęcie o magii, tak jak Inkwizycja to robiła, by lepiej móc ją wyczuwać.

/+10 do siły z Jagody brawury
/2x wszystkie statystyki dzięki Pandemonium
/Niewrażliwość na ataki psychiczne dzięki Herbatce "koncentracja

[Iskariot]

Pinglista

Iskariot
Caitlyn
Asmodeus
Rivai
Ivaroth
Lokatt
Samael
Zuma
Kreon
Żyleta
Kalahtem
Nyks
Meduza
Brat Nyks
Gressil

[Caitlyn]

Powitała jeszcze tych, którym była winna skinięcie, lekkie acz wyraźne.
I... po słowach Iskariot'a, Caitlyn.
Ruszyła przed siebie, pełna determinacji i chęci zatopienia kłów w jakimś soczystym, krwistym mięchu — szkoda tylko, że to co zostanie odnalezione, wytropione — nie będzie miało nic wspólnego z jedzeniem...
No... chyba, że jesteś wege, a Cait zdecydowanie NIE była wege.
Szybkim, zwinnym ruchem poruszała się — nie odbiegając za daleko od stada. Skupiona na wytropieniu czegoś... czegoś... JADALNEGO... i to właśnie mogło sprawić, że nie była tą, która coś z tropieniem tutaj ugra.
Zmysł słuchu i wzroku również starał się ogarniać sytuację. Była skupiona. Była zdeterminowana.
Dobrze, że młodzi się rozwijali w kerunku tropenia — bycia tropicielem, o ile... w każdym bądź razie z tego co obserwowała od kilku ostatnich polowań, to kilku młodzików miało do tego dryg.
Ah...
Czas biec, biec, biec i szukać.
Dalej. Dalej. Dalej...

[Asmodeus]

Asmodus również nie czekał na specjalne zaproszenie. Po przywitaniu kolejno przybyłych wilków, po ustaleniu co i jak — ruszył przed siebie, tropiąc. Nigdy nie był w tym najlepszy, ale może dziś będzie miał, HEHE, szczęście?
Spojrzał jeszcze na Ivaroth'a, zawieszająć na nim czerwone ślepia na dłużej. Przypominał mu kogoś... Bardzo przystojny i w ogóle... Prawie tak jakby sam Asmo — patrzył w lustro!.
Nie zadawał jednak pytań, skupił się na zadaniiu. Tropieniu.

[Rivai]

Skrzydlaty tylko skinął łbem w stronę Żylety, krótko, bez słów. Widział, co zrobiła z Ivarothem i to wystarczyło. Potem stanął obok brata, bokiem do zgromadzonych, uszy nastawione, wzrok krążący po lesie bardziej niż po mówiącym Iskariocie. Słuchał, zapamiętywał, ale nos pracował cały czas. Gdy padł sygnał do wymarszu, szturchnął Ivarotha barkiem, jak znak „idziemy”. Ruszył pierwszy krok w las, nisko trzymając łeb. Węszył uważnie, wolno, szukając czegokolwiek, co nie pasowało do śniegu, drzew i wiatru czy czym to mogłoby być. Dowódca mówił jasno: to nie będą zwykłe tropy. I faktycznie, Rivai niczego konkretnego nie znalazł. Tylko to nieprzyjemne uczucie pod skórą, że coś tu było… albo wciąż jest.

[Atraks]

Popatrzył na wilczycę, która pomachała do Nyks. Była przyjaźnie nastawiona, więc w miarę szybko stracił zainteresowanie, nie widząc zagrożenia z jej strony. Rozejrzał się uważnie, wciąż z napiętymi mięśniami, gotowy do reakcji.

[Nyks]

Żyleta przykuła jej uwagę, bo jej pomachała. Ale nie tylko. Zniknięcie w czarnych płomieniach było bardzo efektowne i Nyks zamrugała, oczywiście zachwycona tym pokazem. Znowuż jednak, nie to sprawiło, że tak długo się wilczycy przyglądała.
Nie, chodziło o to, co później zrobiła. Pojawiła się po innej stronie miejsca zbiórki, przytulając inną samiczkę, którą Nyks chyba kojarzyła (ale przez ten brud nie mogła być pewna). Musiały być ze sobą blisko. Właściwie przez ten gest wyglądały jak matka z córką. Młódka przyglądała się temu przez długą chwilę, z pyszczkiem zupełnie pozbawionym wyrazu i przekrzywionym w bok. Ukłuło. To pewnie zazdrość. Przekuła ją w pytanie. Co mogę zrobić, żeby to mieć?
Odwróciła wzrok, bo przecież czekały na nich inne punkty programu. Słowa z przemowy dotarły do niej poszatkowane, wszak nie znała się ani na walce, ani na taktyce. W jej trakcie zjadła sobie jagódkę, którą znalazła po drodze. Niestety owoc był za mały, żeby podzieliła się z Atraksem.
— Twój zgryz jest idealny — mruknęła do niego cicho kiedy dorosły powiedział coś o braku pewności i zgryzie. Jej, rzecz jasna, był jeszcze bardziej idealny i mocarny. Otarła się o brata bokiem, bo wiadomo, że dalej niż na krok od siebie nie odejdą. A kiedy już grupa ruszyła za świecącym się Iskariotem (co też było w jej oczach kozackie), to i ona zaczęła dreptać, naśladując innych w tropieniu. Nieszczególnie wiedziała co robić, ale nigdy by się do tego nie przyznała, więc po prostu obserwowała i wcielała obserwacje w życie.

/Jagoda Brawury — złoto-pomarańczowy, półprzezroczysty owoc, po którego zjedzeniu na jedną fabułę przybywa wilkowi 10 punktów siły.

[Zuma]

Zuma rozglądał się jedynie i starał się zapamiętać jak najwięcej pysków i interakcji, które między nimi występowały. Zatrzepał swoimi oklapłymi uszami, kiedy głos zabrał Iskariot. A potem znów kątem oka zerknął na Kreona, ciekawy czy i tym razem opieprzy swojego cienia. Jęzor oblizał wargi, czego wilczek szybko pożałował, bo chłód omiótł wilgoć i spierzchnął się, powodując nieprzyjemne szczypanie.
Nie wychodził na przód. Był pewien, że musiał się jeszcze bardzo wiele nauczyć. Teraz w dodatku polowali nie wiadomo na co.. Znowu coś, co było potężne i nieznane. A Zuma nie miał nic więcej oprócz siły swoich łap, wzroku, słuchu i kłów, które do tej pory zagryzały skutecznie tylko gryzonie. Zacisnął szczękę i zaparł się, postanawiając, że cokolwiek by się nie działo, da z siebie wszystko.
Szedł więc powoli i uważnie się rozglądał, szukając anomalii, węsząc w powietrzu. W końcu spodziewał się czegoś, ale niekoniecznie spodziewanego. Skoro to magia, pewnie tąpnie w nich szybko i z zaskoczenia. Obrócił się tylko na chwilę, ale zaraz wrócił do tropienia. Obniżył łeb na wysokość linii barkowej i wyciągnął pysk do przodu, węsząc dalej i rozglądać się najuważniej jak tylko mógł.

/ Jagoda Brawury — złoto-pomarańczowy, półprzezroczysty owoc, po którego zjedzeniu na jedną fabułę przybywa wilkowi 10 punktów siły

[Kreon]

odpowiedzi Iskariota dalej już nie komentował — najzupełniej nie było po co, a podobne błędy należały do takich, które po prostu popełnia się tylko raz. To krótkie "rozumiem" wystarczyło mu dużo bardziej, niż cokolwiek innego, bo dawało nadzieję, że nie będzie musiał skracać swojego dowódcy o łeb.
Chwilę przed przemową Zekhrizzyrrala, zaobserwował jeszcze charakterystyczną postać. A więc ich syn nie był jedynym dzieckiem, które zdecydowało się pojawić. Żółte ślepie mierzyło chwilę postać Meduzy, ale w przeciwieństwie do Żylety, nie wyglądało na to, by planował równie wylewnie się witać. Nie było tu ani przestrzeni ani czasu, ale odnotował sobie, że prawdopodobnie tuż po łowach czeka go jeszcze jedna rozmowa.
Pozostawił więc scenę Iskariotowi,a gdy wilk skończył, dodał tylko
— Róbcie swoje i nie dajcie się pozarzynać.
W jego opinii jeśli ktoś nie rozumiał tak prostej instrukcji, równie dobrze może użyźnić glebę — nie zawsze obok będzie Iskariot tłumaczący jak używać mocy.
A potem ruszył na przedzie, wytężając słuch.

[Samael]

A więc o to chodziło, magiczna, wymagająca bestia? Z taką grupą jaką przybyli chaoci, to wielu nie było nawet potrzebnych, w tym zresztą on sam, jednakże — jakaż to była okazja, by dać się poharatać — toż to brzmi jak prezent gwiazdkowy którego nigdy nie dano mu posmakować, jak niespełnione życzenie, które właśnie było na wyciągnięcie łapy. Samael tak się podekscytował, że kompletnie zignorował sugestię, jak i ostrzeżenie Iskariota — był dobrze świadom, że w porównaniu z większością tutaj zgromadzonych — nie był istotną postacią jeżeli chodziło o nadchodzący pojedynek, dlatego też olał obecną w jego ekwipunku jagodę i ruszył przed siebie, nie odchodząc jakoś bardzo od całej grupy.
— Nie walcz ze mną, dobrze wiesz że przegrasz... — głos znowu zabrzmiał w jego uszach, zaś basior zacisnął mocniej zębiska, starając się skupić na obwąchiwaniu otoczenia, jak i nasłuchiwania ruchu, lub dźwięków nienależących do reszty grupy tropiącej. Tak właściwie to nawet się zastanawiał, cóż potężnego mogłoby przebywać aktualnie w lesie. Przerośnięty Jeleń? Nie brzmiało ani strasznie, ani magicznie, jednakże mimo wszystko — spoglądał ku drzewom, doglądając czy nie ma na nich jakichś nienaturalnie wielkich otarć, albo śladów futra.

[Lokatt]

Tkwiła tak w milczeniu przerywanym jedynie kolejnymi powitaniami, swoim zwyczajem obserwując wnikliwie wszystko dookoła. Zwróciła szczególną uwagę spięcie między Alfą a szarofutrym, który najwyraźniej pozwolił sobie na odrobinę samowolki. Odnotowała ten fakt w myślach, bo kto wie, co przyda się na przyszłość.
Gdy wszyscy ruszyli, także i ona to uczyniła, podnosząc się z miejsca i skupiając się na poszukiwaniu śladów. Problem w tym, iż nie do końca było wiadomo, czego szukają. Jeśli istniało ryzyko, że nie dostrzegą nigdzie tropów typowych dla zwierzyny, w jaki sposób mieli być pewni, czy podążają odpowiednią drogą?
Mimo wszystko szła jednak powoli, rozglądając się za czymkolwiek, co mogłoby w jakikolwiek sposób odstawać od normy. Szukała niecodziennych widoków, czy dziwnych zapachów. Starała się również skupić, starając się wyczuć tę odrobinę nienaturalnej energii, o której wspominał szary. Co prawda nie była pewna, czy jej się to uda — w końcu dopiero zaczęła się przyzwyczajać do tej niezwykłej, przepełnionej magią krainy i z tego powodu z pewnością była mniej wrażliwa na podobne anomalia. A może raczej — po prostu trudno było jej stwierdzić, co powinna za takowe uznać, a co stanowiło normę.
Nie poddawała się jednak, wciąż idąc naprzód.

[Ivaroth]

Stał tak, aż podeszła do niego Żyleta.
— Jakoś nie zdążyłem — powiedział krótko. Tak naprawdę to przez najbliższe przynajmniej parę dni początkowo planował nigdzie się nie ruszać i pozwolić sobie na nieco odpoczynku, jednakże ostatecznie zwyciężyła zwykła ciekawość i dlatego postanowił tu dziś zawitać.
Wilczyca szybko przeszła do rzeczy, poświęcając przy tym jakiegoś przypadkowego jeża. Poczuł znajomą już falę energii rozchodzącej się po ciele, niosącą niemałą ulgę i przepędzającą precz resztki bólu i zmęczenia. Skinął Żylecie głową w ramach niemego podziękowania i odprowadził ją wzrokiem, tak całkiem odruchowo. Zawiesił go na niemiłosiernie brudnej postaci , do której podeszła. Początkowo obojętnie i tylko na moment. Po czym gwałtownie wrócił do przyglądania się jej, gdy zdał sobie sprawę z tego, że dostrzegł macki. Znał tylko dwa wilki z takowymi i jeden właśnie opierdalał Iskariota, a drugiego nie widział od szczeniaka. Przynajmniej, jak się okazało, aż do teraz. Cóż, najwyraźniej się mylił, zaliczając samicę do tych szczeniaków, które miały mniej szczęście i zdechły w jakimś rowie.

Wysłuchał krótko przemowy szarego i zaraz się podniósł. Zrobił jeszcze minę do Rivaia, gdy ów go szturchnął, po czym poszedł w ślady brata, ustawiając się pod wiatr i ruszając powoli naprzód, rozglądając się uważnie.
Choć ni za cholerę nie wiedział, czego właściwie szukał i najwyraźniej nie był jedyny. Fakt, że mogli nie znaleźć żadnych typowych śladów nie napawał go optymizmem. Zaczął więc szukać po prostu czegokolwiek dziwnego, co znacznie odbiegało od tego, czego spodziewał się w zwyczajnym lesie.
Najpierw poczuł zapach żywicy, lecz go zignorował. W końcu iglaków było tu od cholery, więc w podobnej woni nie było nic dziwnego. Jedyne, co jedynie nieco go zdziwiło, to jej intensywność.
W pewnym momencie odbił nieco na bok, bo zauważył jakieś nadłamane drzewko, więc postanowił je obwąchać. Nie pachniało niczym szczególnym. Jednakże przyjrzenie się mu z bliska pomogło mu dostrzec coś więcej.
— Co do cholery? — mruknął, dając kilka kroków w tamtą stronę.
Połamanych gałęzi było więcej, a oprócz tego śnieg gdzieniegdzie był dziwnie ubity, jakby przemieszczało się po nim coś wielkiego. Nie przypominało nijak zwierzęcych śladów, lecz... Cóż, zdecydowanie wpisywało się w kategorię "dziwnych rzeczy". Zatrzymał się i powiódł spojrzeniem po zniszczeniach, wyznaczających koślawy szlak biegnący w głąb lasu.
— No to raczej nie jest normalne — powiedział na tyle głośno, by inni go usłyszeli, wskazując ruchem łba na znalezisko.

[Meduza]

Nim zdążyła przetworzyć, co się właściwie stało, poczuła nagłe uderzenie ciepła. Zaskoczona wzdrygnęła się i w pierwszym odruchu już-już chciała odskoczyć od źródła tej termicznej sensacji, zupełnie jakby bała się, że się poparzy. Ale szybko zdała sobie sprawę, że to ciepło było jej doskonale znajome, i że tak naprawdę bardzo go teraz potrzebowała.
— Jak ty?.. — Zająkała się, zerkając kontrolnie w miejsce, w którym jeszcze przed chwilą widziała swoją mamę. Wyglądało jednak na to, że nie miała siostry bliźniaczki, i że to ona, w całej swojej okazałości, znajdywała się tuż obok niej. Teleportowała się? A może... awansowała?
Nie żeby to było w tej chwili istotne.
— Przepraszam... strasznie tęskniłam. — Wyszeptała do Żylety, jednocześnie zawstydzona, ale i otumaniona napływem szczerej radości. Chwilę później, kiedy w końcu przestała się wahać, odwzajemniła gest matki i wściubiła pysk w jej piękne blond włosy. Właśnie upewniła się w przekonaniu, że podjęła dobrą decyzję wracając do domu. Chociaż... aby miała stuprocentową pewność, pozostawało jeszcze pytanie, jak zareaguje jej ojciec. Nie myślała jednak o tym.

— Powinniśmy iść. — Mruknęła po wysłuchaniu przemowy szarego basiora, która kojarzyła już dobrze z wyglądu. Spojrzała na brata, ale poza tym nic więcej nie powiedziała.

[Threthon]

Ruszył za resztą wilków, skupiając się na tym, żeby wyłapać jakieś ewentualne anomalie. Nie tropili zwykłej zwierzyny, więc mógł spodziewać się wszystkiego. Jednocześnie jak już tropił to odpalił pandemonium,* a świecące wzory zaraz pojawiły się na jego sierści. Usłyszał, że jeden z wilków znalazł coś co mogło być tropem. Zatrzymał się więc i spojrzał w tamtą stronę.

*Pandemonium — cień może zwiększyć swoje statystyki i punkty życia na czas akcji o 50%. Pojawiają się tedy na jego ciele świetliste wzory zgodne z tymi, które nosi na sobie Frey, jako znak jego błogosławieństwa.
Użyć: 2/miesiąc. Czas trwania: od momentu aktywacji do opuszczenia tematu. Dowódca Cieni zyskuje 100% bonus do statystyk.

[Gressil]

Trzy minuty… Ile to było? Gressil zaczął się zastanawiać. Trzy minety to by rozumiał. Ale minuty to była trudna sprawa. Na szczęście inni ruszyli, więc Gressil zrobił to samo. Węszył — wyczuwał w chuj drzew, rozglądał się — widział w chuj zaśnieżonych drzew, nasłuchiwał — słyszał wszędzie szum drzew.
Chyba ich popierdoliło. Jak oni znajdą tego enta?