Jagodowe pole

[Blues]

— Biegałem gdzie nie trzeba. Odpowiedział po prostu. Bo taka była prawda, niektórych miejsc chyba musiał unikać, żeby nic mu sie w łapy nie wbijało.
— Nie musisz sie tak odsuwać, nie jestem niebezpieczny.

Ikarei

[Ikarei]

— No cóż... lepsza taka nauczka, niż łapa, która wpadnie w sidła myśliwego i będziesz musiał ją odgryzać by uciec... — Ale, czy tutejsi myśliwi właśnie tak polowali na zwierzynę?
Ikar tego nie mógł wiedzieć.
Był zbyt nowy w krainie...
— Po prostu nie chcę Ci wiesz... wadzić, mogłes różnie odebrać te wyrywanie chujstwa... każdy ma swoje reakcje, wiesz... Przedstawiłeś mi się już? — Albo mu to umknęło?
Niebieski samiec na pewno był niesamowitym, wyjątkowym zjawiskiem. Blondyn, Złoty Lew — jeszcze takiego wilka nie widział...

Blues

[Blues]

— No mówiłem, że jestem Blues. Nie wiedział co to wnyki na zwierzynę zakładane przez ludzi, więc nie miał pojęcia o czym mówi drugi wilk. Oblizał uspokajająco nos, zestresował się całą sytuacją.
— Nie wiem czy klanowi myśliwi polują na inne wilki. Zmarszczył nos.

Ikarei

[Ikarei]

Ah-tak! — Blues, ładnie. — Skomentował... — Ikarei, Ikar. — Powtórzył swoje, chcąc by błękitny i jego miano zapamiętał...
— Więc jesteśmy w tym razem. Swoją droga... Przynależysz do jakiejś watahy? — Samotny wilk, to nic dobrego... choć sam JESZCZE nim był.

[Blues]

— Tak, do klanu ognia. Choć moi rodzice należą do innych klanów. Tak jakoś wypadło. Mruknął. Nigdy nie pytał dlaczego tak zrobili. W klanie ognia z resztą nie było mu aż tak źle.
— A ty? Po tym jaki jesteś miły wnioskuję, że do żadnego wrogiego klanu nie należysz.

Ikarei

[Ikarei]

— Yhh... rozumiem, tak się zdarza. — Blues był dzieckiem zorzy... ale to wiedział jedynie jego ojciec i matka. Blues był pół kojotem, pół wilkiem. Ciekawe, czy mu to powiedzieli?
— Nie należę, niedawno tu przybyłem... I patrz co mam... — Pokazał mu Skarby Włóczykija — surowiec samotników. Dwie sztuki. Potem je schował... — Myślisz, że jest tu więcej takich fajnych dupereli? — Zapytał z ciekawością, i łagodnym grymasem na złotej paszczy.

[Blues]

— Pewnie jest dużo takich dupereli. Wystarczy poszukać. Uśmiechnął się do niego. Już przestało go tak boleć, to i humor miał lepszy. Szkoda, że sam nic nie miał, to też nie miał jak mu pokazać.

Ikarei

[Ikarei]

Uhm... to musiała być prawda, przezo niebieski by go nie oszukiwał, prawda? Ikar mu pomógł, zasługiwał więc na szczerość...
— Lubisz alkohol? — Zapytał Blues'a, grzebiąć w swojej średniej wielkości torbie...
Coś tam się znajdzie.
Aj, znajdzie się.

[Blues]

— Zależy, chcesz mnie upić? Spojrzał na niego, a dokładniej na jego szukające czegoś łapy.

[Ikarei]

Yhhh...
— Ja... chciałem się podzielić dobrą nowiną! na przykład... Yyhyhyyy... może napijemy się za znajomość? Wszak spotkałem Cię, może i nie bez powodu? — Nawet trochę się uśmiechnął.
Ale jego łapa zatrzymała się w połowie — łapania za flaszkę.

Blues

[Blues]

— Za znajomość mogę się napić, tylko nie dużo. Już jednego kolca miał wbitego w łapę, nie chciał po pijaku znowu się na coś nabić. Wyluzował się więc i czekał aż Ikarei wyciągnie ten alkohol.

[Ikarei]

— Rozumiem to... — Nie był alkoholikiem, ale Ikar też nie... dla smaku, za znajomość, potem za przyjaźń, miłość? Zaraz. ZARAZ! nie wybiegaj tak w przyszłość myślami, głuptaku.
— Opowiesz mi coś o sobie? albo... może o tej krainie? Ja jestem tu kompletnie zielony. — Na tej fabu Ikar jest jeszcze samotnikiem.

Blues

[Blues]

— Nie wyglądasz na zielonego. Zaśmiał się cicho. Teraz ciekawe, czy Ikarei go przypadkiem nie rozpije. Młody był... Młody, wszystko przed nim. Może zacznie brać z niego zły przykład.
— Ja jestem zwykłym adeptem. Tyle wiem, żeby od klanu Cienia i Potępienia trzymać sie z daleka. Od klanu Księżyca chyba też. Najlepiej to nikomu nie wchodzić w drogę.

[Ikarei]

Cóż... pozory zawsze mogą mylić... — Ja natomiast nie wiem w ogóle, co gdzie i jak... Jedynie teraz od Ciebie... — Nie miał powodu, ażeby go okłamywać...
Wzniósł znów flaszkę i się napił. — A masz tu rodzinę? — Zapytał jeszcze.

[Blues]

— Mówiłem, że mam. Słuchasz mnie w ogóle? Burknął niezadowolony. Ugryzie go zaraz w nos za karę i się skończy.
— Urodziłem się w tej krainie.

[Ikarei]

A... — Bo masz tak ładną mordę, że się zagapiłem... i nie słuchałem... — Wyjaśnił, i zarumienił się jak burak — niewidocznie, choć jego gesty wskazywały ewidentnie na zawstydzenie...
— Ile masz lat? — Zapytał Blues'a.

[Blues]

Ładną? Oj chyba coś mu tutaj zaczynał słodzić. Ale Ikarei też brzydki nie był, więc nie komentował.
— A ile byś mi dał? Zastanawiał sie czy może go legalnie podrywać czy co?

[Ikarei]

No... — Z dwa lata to na pewno. — Nie wyglądał jak nieopierzony kurczak, czy tam kogucik... — W sumie to ja tyle mam. Widzisz... mało, a jednak zwiedziłem kawał świata. Trochę się widziało. — No tego, nie...
Napił się piwa, o.

Blues

[Blues]

— Chyba tyle mam. Wzruszył barkami. Nie liczył, nie pamiętał. Nie było mu to do niczego potrzebne. Ziewnął sobie cicho i też zaczął pić. On nie zwiedzał, może powinien zacząć?
— Też jesteś ładny.

[Ikarei]

Uśmiechnął się... No... Co dalej?
— Będę się niedługo rozglądał. Zaineteresowały mnie te surowce... ciekawe co jeszcze jest zbieralne, hmmm... — Przemyślenie wypatło się z jego złotego pyska, gdy spoglądał na Blues'a z zainteresowaniem.