Piaszczysta Plaża

[Málvarg]

Wywrócił tylko wzrokiem na jego słowa.
— Musimy znaleźć jakieś jezioro, albo rzekę. Tylko najpierw chyba chciałeś poszukać swojego kolegi? Nawet on się jeszcze nie ruszał z miejsca. Nie chciało mu się za bardzo, ale z drugiej strony słońce zaczynało go trochę za mocno przypiekać i wolałby się gdzieś schować w lesie.
— Tylko tam nie będzie fal z których mógłbyś mnie ratować.

Lorcan

[Lorcan]

— nie ma problemu, przed niedźwiedziami też cię mogę obronić. — przeciągnął się. Słonko zdecydowanie sprzyjało myśleniu o chłodniejszym miejscu niż plaża.
A, prawda, poszukiwania.
— Chcesz się przedstawić taki nieuczesany? — zapytał z udawaną powagą. Z drugiej strony znalezienie Mariusa w tym momencie wiązało się z pełną komplikacją. Ale o tym decydował się na razie nie myśleć.
— Tyle czasu czekał, to przeżyje jeszcze chwilę. To on zdecydował się poleźć gdzieś obrażony. — a przynajmniej w to Lorcan wolał wierzyć.

Málvarg

[Málvarg]

No nie pomyślał o tym, że teraz nie prezentował się zbyt dobrze. W takim razie najpierw zaliczą kąpiel w rzece, a później wrócą do szukania.
— Oby żaden biedny niedźwiedź na nas nie trafił. Zaśmiał się cicho. Wstał wreszcie i otrzepał futro, a gdy Lorcan też był gotowy to ruszyli gdzieś w stronę lasu.

Zt

[Lorcan]

Dźwignął sie wreszcie z ziemi i otrzepał z piasku na tyle, na ile mógł.
— Zdecydowanie. Krew futra spiera sie o nieba gorzej niż piasek. — powiedział zachowując przy tym absolutną powagę, która nie sięgała jednak oczu. One zdecydowanie iskrzyły dobrym humorem.
Potupał razem z Malvargiem.

//zt

[Saba]

Tup tup tup tup tup tup tup tup tup tup tup tup tup.
Odgłosy ustały, gdy czarna kulka wlazła na piasek. Teraz zostawiała za sobą korytko, przyozdobione zakopanymi patykami, kamieniami i szkieletem szczura. Saba dążył do kolejnej przygody, a tym razem ubzdurał wielką ekspansję. Co to oznacza? Ustawianie baz w strategicznych (losowych) miejscach, by gromadzić fanty, robić drzemki i jeść. Nie żeby nie robił tego wszędzie tam, gdzie się zjawił, ależ skąd...
Głośne *stuk* rozbrzmiało po okolicy, kiedy kula kolidowała z kamieniem o jego własnym rozmiarze. Obszedł go dookoła, obwąchał, dźwignął łapę, nasikał na niego i poszedł dalej.
I tak szedł i szedł, aż znalazł szkielet Wieloryba.
— Łaaaaaaaaał! — Spojrzał, zawołał, powąchał go, jeszcze raz spojrzał i podekscytowany wlazł do środka, by posprzątać i przygotować nową miejscówkę.
Od dziś tu mieszka!
Dopóki mu się nie znudzi.

[Saba]

Jakiekolwiek problemy by się tam nie pojawiły, Saba uporał się z każdym, jednym, z,nich. Całą górę wieloryba obłorzył obfitą ilością liści palmowych, powiązanych starannie...(?) tymi łapkami... anyway, dał radę. Trzeba zignorować fakt, że proces robienia dachu był tak nieefektywny, jak się tylko dało. Po jednym kursie, do drzewa, wspinaczka, średnio po dwa upadki, po jednym listku i tak kilka dni. Determinacji Sabie definitywnie nie brakowało. Gdy skończył, dumnie oznaczył swój dom w swój Sabowy sposób i zaskoczył go sztorm. Zdmuchnał kulkę do środka, ten nie bardzo wiedział, co robić, więc się cieszył i tyle, aż nagłe zjawisko pogodowe nie przeminie. W czasie o wiele krótrzym, niż poświęcił na budowanie swojej konstrukcji, rozpogodziło się, a połowa dachu była w strzępach. Saba wyszedł, zobaczył to i sfrustrowany tupnał łapką. Potem pogonił mewy na plaży, jedną zjadł i wrócił do naprawiania dachu, ale tym razem obudował całego wieloryba liśćmi. Tym razem robił nie jeden, A AŻ DWA(!) węzły!
Cały projekt zajął mu jakieś... 2-3 tygodnie. Jego nowa baza wypadowa wyglądała niczym kolosalny rzułf zieony z czaszką, zamiast głowy, a do tego świecił w ciemności z oczodołów! No... może w przyszłości tak będzie, jak opanuje ogień... i koncepcję "paliwa". No,,, na gdzie się zatrzymać, idac lub wracając na tereny KO. Jeszcze tylko umeblowanie, ale drzemka go pochłonęła i tak leżał w środku klatki piersiowej kolosa oceanu.

[Saba]

KIedyś musiał nastąpić ten dzień, by opuścić bazę wypadową i udać się na kolejną przygodę!
Wyszedł tylnym wyjściem (Oesu....) i pognał gdzieś na wschód.

/zt

[Saba]

Przygnał, ciągnąc za sobą Piankę. — PACZ PACZ! WIELKA WODA! — Ryknął w trakcie biegu i potknął się o kamień, przez co przeturlał się, puścił szczeniaczka i wpadł do wody. Szybko jednak fale go wyrzuciły z powrotem na brzeg, szorując twarzą o piasek.
Tak, tuż obok była baza wypadowa Saby.

[Pianka]

Wypadła... po prostu. Niestety — stety walnęła nosem o ziemie, przez co jej mały pysk zagłębił się w piasku, czyniąc w nim pieczątkę.
Wstała szybko.
— Ooooo, woda wielka! — Zaszczekała i zrobiła kółeczko wokół własnej osi.
— Coś fajnego, jakaś zabawka! — Spiesznie rozejrzała się... co by tu podebrać? zabrać? przywłaszczyć?
Na bazę wypadową nie zwróciła uwagi, jeśli Saba nie zwrócił.

[Saba]

Odkleił się od piasku i otrzepał szybko, nim pomachał Piance! — Chmurka! Chmurka! Wielka woda, Saba przypłynął! Wielki koszyk! Tak tak! — Wypiął dumnie pierś i pobiegł do wieloryba, a dokładniej do jego czaszki, tuż przy dziurze w fiszbinach. — Chatka! Domek wypadowy! Chroni przed mokrymi chmurkami! — Ruszył nosem i wszedł w dziurę tzn. drzwi, ale na chwilę tusza utknęła i potrzebował się powiercić odrobinę, by się przecisnąć. Ze środka zawołał jeszcze. — Chmurka, choć choć! Zabawa w dom! — Na koniec zachichotał jak de*il.

[Pianka]

ŁAAAAŁ! — Wielki koszyk! — Zawtórowała, sama nie wiedząc co to! ale przecież brzmiało fajnie, to takie musiało być.
Pokicała w kierunku Saby, by zajrzeć do jego — chyba domu... DOM.
— Tak! szybko zabawa w dom! — Nie pytała jak! to się wie! to co, że nic nie wiedziała...

[Saba]

Dziwne chichotanie w ciemności i wibrujące powietrze.

[Pianka]

Wyczuwa jak drży podłoże, aż piasek podskakuje.
Zaczęła wywijać ogonkiem jak wiatrakiem, dodając tej sytuacji efektu.

[Saba]

Było ciemno, ale przytulnie.
I NAGLE!
Saba wskoczył na Piankę i razem się turlali w środeczku klatki piersiowej wieloryba.
hehehehehe

[Pianka]

Została wciągnięta w toczenie się... nie żeby przeszkadzało jej, stoczenie się!
Chichrała z nim.

[Pianka]

Odskoczyła prędko i rzuciła kamykiem w Sabę.

[Saba]

Saba wchłoną kamień w futerko.
Chwilę się jeszcze pobawili i wystrzelił z drzwi(?), lądując na piasku kilka metrów dalej.
Odleił się prędko i rozejżał, bo przypomniał sobie, że miał zbierać składniki do lombardu. Szybko!

ZBIERACTWO: Muszelki

Wiele różnych, różnistych muszelek leżało na plaży, ale Trzeba było znaleźć tę idealną! Pani z Lombardu musi być dumna! Stawką jest... coś!
Zaczął dreptać wzdłóż plaży i oglądać się za skarbami, a po 5 min już coś znalazł. Nie za szybko...?
— Yay! — Oczywiście tak gładko poszło, że musiał zatańczyć wokół znaleziska, ku czci i chwale Ognio-gołębia, za szczęście i fortunę.

[Pianka]

No... to się dziać będzie!
Jej oczy zabłysły na błękitno (takie miała), zaświeciły się jak na coś, COŚ, jakiś SKARB...
Pianka podbiegła do Saby, złapała w ząbki muszelkę i zaczęła pędzić z prędkościa toczącej się w dół górki — kuli do kręgli.

[Saba]

GASP!
Gdzie muszelka?
Chwilę próbował przekalkulować, co się dzieje, przez co trochę dymu z jego główki się uniosło, a potem zobaczył uciekającą Piankę!
-Nieeee! Oddaj muszlelkę! — Startując sprintem z piasku, chwilę toną łapkami w nim, niczym auto w głębokim śniegu, ale popędził! Gonił, dreptał i zostawiał ślady łapek, zmywane na bierząco przez fale! — MUSZELK-AAA! —

[Pianka]

Nie uginała się!
Pokazała języczek kątkiem pyska, by nie upuścić muszelki i biegła szaleńczo dalej i dalej.
NIE ODDAM!
MOJA MUSZELKA!
Fuknęła biegnąc i biegnąc, już szybciej nie mogła! ale i tak górowała nad Sabą. Oboje mieli podobną sprawność fizyczną, ale ona zaczeła biec wcześniej to miała przewagę, O!