Wolv PBF

Święto Duchów

---

Sama tak do końca nie pamiętała, gdzie i w jakich okolicznościach usłyszała pogłoski o tym miejscu. Może przypadkiem podsłuchała rozmowę służących na zamkowych korytarzach. Albo mówiła o tym jakaś przekupka w porcie, czy podchmielony marynarz, któremu zebrało się na snucie opowieści. Jednakże to, co wówczas usłyszała zdecydowanie ją zainteresowało. Porzucony, zniszczony bar w środku lasu, który na jedną noc stawał się zupełnie jak nowy. Tylko po to, by odwiedziły go jakże nietypowi goście. Duchy. Które w tę jedną noc każdy choćby najzwyklejszy wilk mógł ujrzeć, a także, co najważniejsze, również usłyszeć.
Nic więc dziwnego, że postanowiła to sprawdzić.
Poprzedniego dnia spędziła chwilę na dokładnym przestudiowaniu mapy, by jak najlepiej zapamiętać drogę. A potem po cichu wymknęła się w środku nocy, starając się jak tylko mogła, by nie obudzić siostry. Zarzuciła na siebie płaszcz, tym razem postanawiając skryć rude utro pod kapturem. Na wszelki wypadek, gdyby ktoś ją zobaczył. Wolałaby jednak uniknąć ciekawskiego wzroku. Wymykanie się w środku nocy mimo wszystko było czynnością, która mogła wzbudzić nieszczególnie pozytywne domysły. Następnie opuściła zamek i udała się w tamtą stronę, kilkukrotnie spoglądając odruchowo przez ramię, by się upewnić, czy nikt nie idzie za nią.
Miała wrażenie, że las uległ jakiejś zmianie. Atmosfera stała się dziwnie gęsta, jakby coś niepokojącego wisiało w powietrzu. Nie wspominając już o rozlegających się zewsząd dziwnych dźwięków, które sprawiały, że aż sierść się jeżyła. Miała również nieprzyjemne wrażenie bycia obserwowaną, które starała się ignorować. Kilkukrotnie nawet miała ochotę zawrócić, lecz mimo to uparcie brnęła dalej.
Wreszcie dotarła na miejsce. I na własne oczy przekonała się, że plotki były prawdziwe. Wokół baru aż roiło się od przejrzystych zjaw, które zmierzały w stronę drzwi do budynku. Jedne wyglądały całkiem zwyczajnie. Inne były naprawdę przerażające, powykrzywiane i poranione. Były nawet i szczenięta, bawiące się beztrosko, jakby wcale nieświadome tego, że już od dawna pożegnały się z życiem.
Ruszyła nieśpiesznie w stronę wejścia, naciągając nieco bardziej kaptur tak czysto odruchowo. Starała się ignorować zaciekawione spojrzenia rzucane jej przez duchy, choć sama rozglądała się dookoła z niespokojnym zaciekawieniem.
Ostatecznie zasiadła gdzieś w kącie z kuflem smakowicie doprawionego grzańca, przodem do wejścia. I tam trwała tak w milczeniu, obserwując zbieraninę duchów. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, iż tak naprawdę nie miała żadnego planu, co robić dalej. Po prostu chciała sprawdzić, czy w pogłoskach było ziarnko prawdy. Siedziała więc tak, bezwiednie obserwując nietypowych gości.
Złapała się na tym, że zawieszała wzrok na sylwetkach wilczyc, szukając znajomych rysów pyska. Czy to w ogóle możliwe, że Esmeralda także dziś tu zagości, zamiast nawiedzać zamkowe korytarze? Nie była tego pewna. Jednakże skłamałaby twierdząc, iż skrycie na to nie liczyła.

Przez dłuższy czas tak siedziała, powoli sącząc gorący trunek i rozglądając się po wnętrzu baru. O ile początkowo widok tych wszystkich zjaw aż jeżył jej włos na grzbiecie, tak teraz po dłuższej chwili zaczynała się do nich przyzwyczajać. Niepokój gdzieś uciekł, zastąpiony zaciekawieniem. Zdecydowanie zaintrygował ją fakt, iż duchy bez większych przeszkód otwierały drzwi, przesuwały krzesła, czy popijały z kieliszków. Najwyraźniej w plotkach rzeczywiście było sporo prawdy i dzisiejszej nocy działo się coś niezwykłego. Granica między światami żywych i umarłych stała się dużo cieńsza, pozwalając tym pierwszym zajrzeć za oddzielającą je zasłonę. A widać także i nieboszczyki sporo na tym zyskiwały.
Jednakże tym, co najbardziej rzucało się w oczy — a właściwie to w uszy — był fakt, iż doskonale wszystko słyszała. Wewnątrz baru panował gwar, jakby wypełniony był po brzegi całkiem żywymi gośćmi. Słyszała urywki prowadzonych rozmów, śmiech szalejących szczeniąt, także i muzykę graną przez upiorną kapelę. Dawało jej to pewną nadzieję.
Oczywiście, że zauważyła, jak jeden z duchów zmierza w jej stronę. Podejrzewała, iż prędzej czy później ktoś zainteresuje się w końcu jedynym żywym gościem, zwłaszcza takim będącym młodą wilczycą odwiedzającą samotnie zrujnowane bary w środku nocy. Utkwiła więc w nim spojrzenie.
I zdecydowanie nie mogła oprzeć się wrażeniu, że zjawa wygląda bardzo znajomo. Co prawda jakaś część jej osoby zdawała się wręcz krzyczeć, by nie robiła sobie nadziei. To przecież mało prawdopodobne, by spotkała tu dziś byłą opiekunkę, być może po prostu umysł postanowił spłatać jej figla. Może widziała to, co chciała widzieć. Jednakże gdzieś w głębi duszy doskonale wiedziała. Nie mogła się pomylić.
A gdy duch wreszcie się odezwał, wszelkie wątpliwości odeszły w niepamięć. O ile oczy mogły ją zwodzić, to niemożliwe było, by pomyliła z czymkolwiek jej głos. Ten sam, za którym tak bardzo tęskniła. Poczuła, jak zalewa ją ogromna fala wzruszenia a kąciki oczu wilgotnieją.
— Esmeraldo, to naprawdę ty! — wykrzyknęła, z nadmiaru emocji zapominając o wszelkich grzecznościowych zwrotach. Szybkim ruchem zrzuciła kaptur, odsłaniając resztę swego oblicza. Oczywiście, że wydoroślała odkąd widziały się po raz ostatni. Nie była już szczenięciem. Nie tylko zresztą urosła, nabrała także ogłady i elegancji, godnych młodej damy. Jednakże oczy, teraz wielkie i wilgotne jak wtedy, gdy widziała ją po raz ostatni, pozostały niezmienne. — Tęskniłam — dodała ciszej.

Im dłużej dzierżył w swoich łapach koronę klanu, tym więcej niecodziennych rzeczy działo się dookoła niego. Zaczął zauważać i — co gorsza — słyszeć więcej niż chciałby słyszeć. Do tej pory wystarczyło mu towarzystwo własnych myśli, które czasem były i tak nader nieznośne.
Doskonale pamiętał, że na zgliszczach leśnego baru w tym przejściowym okresie między jesienią i zimą działy się równie dziwne rzeczy. Wszedł więc do baru i już od progu usłyszał zamieszanie. Zatrzymał się i zauważył scenę, która do standardowych na pewno nie należała. Zastrzygł jedynie uchem i zerknął na jednego z duchów, który wnikliwie przyglądał mu się, zawisając w powietrzu tuż obok.
— Zjeżdżaj.. — mruknął pod nosem i oddalił się od wejścia, by zająć gdzieś miejsce. Sądził jednak, że szybko tego pożałuje, z całą sympatią do duchów na jaką potrafił się zdobyć, czyli prawie żadną. Przysiadł na stołku, obserwując martwe towarzystwo. Jednak nie tylko, bo był tu też ktoś żywy i całkiem znajomy, rozmawiającym z nieżywym i również znajomym. Przekrzywił pysk na bok.
— A to Ci niespodzianka. — mruknął znów do siebie, zawijając koniec ogona dookola nogi stołka.

Vaella przyszła aż tutaj. Na terenach niczyich był jednak większy wybór roślin niż na zamglonych i zgniłych terenach klanu. Była do nich bardzo przywiązana, jednak nie mogła ograniczać się do bycia tylko tam.
Szła więc przez las, a mgła pod jej łapami była odrobinę cięższa niż ta, która przebywała w calym lesie.
Weszła do baru i wzrokiem zmierzyła wszystkich poogryzanych topielców. Zdecydowała się usiąść przy barze i zamówiła sok.

Dzisiejszy dzień był dziwny od rana. Przyzwyczaił się już co prawda do absurdów, ale wciąż zastanawiał się jakich to absurdów jeszcze nie poznał. Postanowił wybrać się na wycieczkę, bo skoro po terenach klanu chodzi bestia, może dobrym sposobem by nie ryzykować było oddalić się stamtąd na... jakiś czas.
Szedł tam, gdzie słyszał dźwięki i tym razem nie było to jojczenie żadnej bestii, którą nasłał na nich w ramach łaski jeden z bogów. Wszedł do baru i podniósł oba łuki brwiowe widząc to widowisko.
— Zwariowałem, na pewno zwariowałem. — powiedział do siebie, ale nie silil się juz nawet na zdziwiony ton. Rozejrzał się. Dostrzegł wilka na końcu baru, który siedział z piwem i poszedł tam.
— Ave, co to za zgromadzenie? — zapytal Aci Intiqam, przysiadając się. — Co pijesz? — zapytał wprost, zaglądając mu prawie że do kufla.

Lakańa usłyszała, że coś dzieje się w puszczy, tej dla wszystkich. Pobiegła więc w tamtą stronę i zwolniła kawałek przed barem, zastanawiając się o co chodzi. Nigdy nie zapuszczała się tutaj sama, a atmosfera była conajmniej... dziwna?
Weszła za próg i wzdrygnęła się lekko. Ci wszyscy martwi mogliby wyglądać jakoś lepiej. Rozejrzała się i znalazła kogoś, kto wyglądał przystępnie i miło.
— Ane Varoi, jestem Lakana. — przedstawiła się, przysiadając do Volameny.

Lakańa pisze: Lakańa usłyszała, że coś dzieje się w puszczy, tej dla wszystkich. Pobiegła więc w tamtą stronę i zwolniła kawałek przed barem, zastanawiając się o co chodzi. Nigdy nie zapuszczała się tutaj sama, a atmosfera była conajmniej... dziwna?
Weszła za próg i wzdrygnęła się lekko. Ci wszyscy martwi mogliby wyglądać jakoś lepiej. Rozejrzała się i znalazła kogoś, kto wyglądał przystępnie i miło.
— Ane Varoi, jestem Lakana. — przedstawiła się, przysiadając do Volameny.

Czy Lakańa spodziewała się, że duch będzie aż tak...żywy? Uśmiechnęła się do wilczycy niemrawo i nawet otworzyła pysk, żeby spróbować jej cokolwiek odpowiedzieć. Potok słów jednak wylewał jej się z pyska, więc Gwiazdka zamknęła swój i tylko potakiwała. Nawet jeśli duch ruszył łapą, żeby ją szturchnąć, Lakana nic nie poczuła, nawet muśnięcia powietrza, bo niematerialny byt przeleciał przez jej ciało zatapiając się w nim na chwilę. W akompaniamencie słów, który wciąż nawiedział jej uszy, podniosła pysk i patrzyła na ducha z ciekawością, choć jej część musiała być udawana. Było coś o potępionych i o lusterkach, ale nie miała czasu zastanowić się nad niczym. Miała wrażenie, że Volamena opowiedziała jej właśnie całą historię swojego życia i w międzyczasie zerknęła tylko w bok, kiedy usłyszała znajome imię.. A przyajmniej takie miała wrażenia.
— Zaraz, czekaj. znasz Alexa? To ten wilk z niebieskimi oczami i w biało-brązowym kolorze? — zapytała, upewniając się, że to na pewno chodzi o niego. Ale nie była pewna, że dosłyszała, bo wciąż paplała jak najęta, a potem nawet zaczęła krzyczeć, na co Lakana schowała połowę pyska pod łapą.
Potem odwróciła się w stronę wilka, do którego, jak jej się wydawało machała niematerialna wilczyca. Uśmiechnęła się oczami w tamtą stronę, ale nic nie powiedziała. Kojarzyła go, kiedyś grali razem u tego tęczowego wilka i wyciągali sobie ze stóp klocki lego.
— To tamten czarny z grzywką? — zapytała dla pewności, kogo Volamena nazywała "Kamulem". Zastrzygła jedynie uszami, zastanawiając się jak wyglądała karlica.

Przyglądał się umarłemu z ciekawością i zastanawiał się jak oni mogli się poruszać i mówić w normalny sposób, skoro nie mieli połowy wargi. Wyobrażał sobie jakby mówił, gdyby sam tak właśnie wyglądał. Nawet próbował udawać, że nie ma połowy górnej wargi, próbując podnieść ją wyżej niż trzeba. Po chwili jednak zrezygnował, wracając do normalnego wyrazu pyska.
— Piwo. — powiedział krótko i potrzepał oklapłymi uszami. — Nie piłem jeszcze piwa. Nazywam się Zuma. — również przedstawił się panu duchowi.

Aci Intiqam

Przyszedł za duchami, które snuły się po lesie. Był to niecodzienny widok, jednak Varjo wiele razy słyszał o nocy, w czasie której ci, którzy zmarli potrafili wrócić, by załatwić swoje sprawy w Wilczej Krainie. Jego żołądek zacisnął się, gdy jego myśli pogalopowały w jednym kierunku: to była szansa, by sprawdzić czy Laahaí nie dołączyła...
Potrząsnął łbem. Nie wyobrażał sobie życia bez nadziei, że jeszcze kiedykolwiek będzie mógł ją przytulić i poczuć jej zapach inaczej, niż za pomocą remedium
Wszedł do baru, w którym tłoczyło się wiele wilków, po czym rozejrzał się wcale nie chcąc znajdować tu partnerki, a zarazem tak bardzo chcąc ją w ogóle odnaleźć.

Choć wytężał wzrok i nasłuchiwał swoimi sporymi uszami, nie mógł nigdzie zlokalizować Laahaí. Usłyszał za to głos córki, która najwyraźniej z kimś się zagadała. Varjo postanowił więc zostawić Lakańę w spokoju. Podszedł do baru, zamówił zwykłą wodę, po czym usiadł, nadal rozglądając się uważnie.