Szmaragdowy Strumień

[Mizrak]

— Jak on ma na imię? I najpierw ty opowiadasz. On pierwszy zapytał, więc tak było sprawiedliwie. Jeśli wilki z jej klanu wiedziały co to znaczy sprawiedliwość. Jeśli tamten był od nich to on miał na ich temat jedno zdanie. Banda wariatów. Mikasa na razie wydawała się być normalna, ale cholera wie czy zaraz jej nie odwali.
— Jedną? Jakoś tak. Może mniej. Nie umiał liczyć.

[Mikasa]

— Nie do końca to pamiętam... Ivar? coś tam... coś... — Mruknęła, wzruszywszy barkami. Nie lubiła tego samca i chyba tak pozostanie. Po prostu patrzył na nią z górki i to Mikasę mocno drażniło...
— A jakie jest pytanie? religia, klasy, rangi... profesje? — Nie była do końca pewna, co rzucić mu na ruszt jako pierwsze — postanowiła więc, że Mizrak wybierze sam. Ona czekała.

[Mizrak]

— Rangi, te najwyższe i jakie wilki je piastują. To go interesowało najbardziej. Religia to tam sprawa drugiego rzędu. Też wypyta, ale ich armia mocniej go obchodziła.

[Mikasa]

...Tutaj był trochę problem, bo... skład był niepełny, zaś ona cóż... — Jedna ranga za jedną rangę z imieniem... — Błysnęła białymi szablami, uśmiechając się w drapieżny sposób.
Nie była głupią samicą. Jak to jedyni widzą...
— Wilk Apojalipsy Głód — Caitlyn. — Zaczęła, ale zaraz się zatrzymała... bo teraz Mizrak kolej, prawda?
Zmrużyła ślepia, chcąc oszacować, czy mówi szczerze, czy wciska jej jebany kit.

[Mizrak]

Sprytnie to wymyśliła, zmrużył oczy i teraz obydwoje się tak mierzyli. Aż nastroszył lekko kitę.
— Nekromanta Ariesme. Odpowiedział, musiał pokazać, że mają dużo ważnych rang i wszystkie są obsadzone!

[Mikasa]

Uhm... coś jej tu nie pasowało, więc...
— Jak wysoko w hierarchii jest Nekromanta? — Zapytała, ciekawsko. Obserwowała jego ruchy ciała, drobne gesty — chcąc wychwycić kłamstwo... Czy jej się uda? Kto wie.
Była młoda i wiele miała przed sobą, to na pewno...
— Łatwiej chyba będzie wyjawić rangi od podstaw, nie mówiąc, kto jaką dzierży... — Nie kombinowała. Była szczera, nie chciała być zrobiona a Wielkiego Chuja.

Mizrak

[Mizrak]

— Chyba całkiem wysoko, skoro mogą mieć sługę. Chyba wyczaiła jego mały podstęp, a myślał, że jest bardziej cwany. Oblizał nos, zastanawiając się nad czymś.
— U was wysoko są wilki Apokalipsy i jakie jeszcze?

[Mikasa]

— U nas sługę może mieć każdy... to hołota, która nie ma żadnych praw... — O proszę... Oni też mieli niewolników, no ładnie, ładnie...
— Wysoko, wystarczająco by sklepać nie jednemu gałganowi porządnie pysk. — No cóż... Podchwyciła jego plan, ale czy zamierzała grać dalej w tę grę? — Ilu może być u was nekromantów? — Zapytała jeszcze.

Mizrak

[Mizrak]

— Kilku, u nas sługa to nie niewolnik. Byli pod tym względem bardziej cywilizowani. No może pod każdym innym względem też. Chyba więcej od niej nie wyciągnie, bo nie wyglądała na taką co by chciała mówić.
— Będę się zbierał. Miło było poznać, czy coś. Machnął ogonem i odszedł.

Zt

[Mikasa]

Również wybyła...

/zt.

[Rimuru]

Przywędrował.
Wychynął spoza własnej dziury, które pilnował to jak burek własnego łańcucha...
W sumie to sam nie wiedział; po co i dlaczego, zapuszcza sie w tak odległe od Klanu Ognia — tereny. Ale skoro już tu był, to ponapawa się chłodem panujących na wolnych ziemiach.
Podszedł do strumienia, by zamoczyć w nim łapę. Nim jednak to zrobił, począł się przyglądać własnemu odbiciu.

Ophelia

[Ophelia]

Szmaragdowy strumień szemrał cicho, rozbijając światło w tysiące drgających refleksów. Ophelia siedziała w cieniu. Nie poruszyła się, tylko przekrzywiła głowę, kiedy wiatr przyniósł zapach obcego. Przez chwilę węszyła uważnie. Obserwowała, jak zbliża się do wody, sposób w jaki stawiał łapy, jak patrzył na swoje odbicie. Jej ogon poruszył się powoli, jakby od niechcenia, a w oczach pojawiło się to charakterystyczne, ciche zainteresowanie, które miała wobec wszystkiego, co żyło i czuło. Walczyła sama ze sobą, nie wiedziała czy ma się odezwać czy obserwować jedynie. Do tej pory miała szczęście w spotykaniu wilków, ale już wiedziała że nie wszystkie są przyjazne.
Rimuru

[Rimuru]

Nie trwało długo, nim woń samotniczki — zagrżała w nozdrzach ognistego brytana.
Rimuru odwrócił się, momentalnie naznaczając Ophelię chłodnym spojrzeniem, dwubarwnych tęczówek. — Salve. — Rzucił w jej stronę mechanicznie, choć trzeba przyznać, że próbował zabrzmieć w sposób miły, kojący dla uszu. Niestety, był jaki był.
Cherub podniósł się na cztery białe łapy i ruszył w kierunku mieszanki lisa. Zatrzymał się dwa metry przed nią... — Rzadko zacepiaam obcych... ale przypominasz mi ognistą. Może nasz nowy nabytek? — Zapytał otwarcie, lustrując jej ciało przymrużonymi trzeszczami. Jego ogon zafalował pojedynczo, nie z radości.

[Ophelia]

Lekko drgnęła gdy jego głos przeciął ciszę niczym rzucony kamień. Spojrzenie Ophelii pozostało nieufne, troche badawcze. Na początku się zestresowała. Jej uzy poruszyły się nieznacznie. W głowie plątały się myśli, czy ten wilk mógł być z klanu cienia? Poruszyła się, kiedy zaczął podchodzić. Zerknęła szybko na boki, badając potencjalne drogi ucieczki. Jego kolejne słowa spowodowały, że napięcie opadło. Otrzepała się lekko, światło odbiło się od rudych pasm włosów. Oczy, czerwone jak odblask płomienia wśród cienia, uniosły się ku niemu
— Naprawde myślisz, że mogłabym należec do klanu? — zapytała cicho, a w jej głosie słychac było zaskoczenie. W oczach odbiło się coś, jakby cień nadziei.
— Póki co jestem samotniczką, dopiero szukam swojego miejsca. Może to nie przypadek, że tu jesteś?— dodała po chwili, z lekkim uśmiechem w kąciku pyska
Rimuru

[Rimuru]

Obserwował jej reakcję, z powagą.
— Cóż... kolor twojego futra mógłby wiele o tobie wspomnieć, mówić. Mamy trochę w swych szeregach rudzielców. — Uśmiechnął się z przekąsem. — Ba, nawet nasza Alfa jest ruda. — Może to był komplement...?
Cholera go wie.
Rimuru wyciągnął przed siebie łapę, w kierunku samotniczki.
— Nazywam się Rimuru, syn Isati i Aareona z Klanu Ognia. Uzdrowiciel... — Teraz jej kolej. Czy odwzajemni gest?

[Ophelia]

Odruchowo spojrzała na swoje łapy i swój bok. Nie zastanawiała się do tej pory, czy kolor jej futra może być jakolwiek istotny, poza granicami krainy skąd pochodził jej ojciec. Uszy drgnęły na słowo "Alfa". To brzmiało dumnie. Pewno ktoś wazny.
— Czy wasza Alfa jest lisem? — zapytała trochę bez sensu. Do tej pory nie widywała rudych wilków. W głebi serca, może liczyła na to że lisica przewodzi stadu wilków. Niepewnie podwineła ogon. Dopiero teraz pomyślała, że tutaj to też może być obraza. Uniósł łapę, a ona mimowolnie skuliła uszy, zaskoczona gestem. Nie drgnęła jednak. Obserwowała go z tym swoim cichym, czujnym spokojem, w którym trudno było odczytać, czy czuje się zaniepokojona czy jednak nie. Jej spojrzenie na moment zatrzymało się na jego łapie, potem powoli wróciło do pyska Rimuru. Ogon poruszył się lekko po ziemi, jakby chciał złagodzić napięcie, a kącik pyska drgnął w odruchu uprzejmości:
— Ophelia — przedstawiła się krótko, cicho. Powoli, ostrożnie wyciągnęła łapę w stronę Rimuru. Zamarła w tej pozie nie bardzo wiedząc co dalej. Zerknęła na niego stawiając uszy do przodu gestem zaciekawienia.

Rimuru

[Rimuru]

— Nie, to rudy, krzydlaty wilk o białych włosach znaczeniach na uszach i łapach... i... srebrnych oczach. — Lisem? chyba była na to za wysoka... — Mierzy około osiemdziesięciu centymetrów w kłębie, jest dość spora jak na samicę wilka, nawet. — Uhm... ale to nic. Rimuru i tak był większy niż Misa-Misa.
Potrząsnął jej łapą. Odbębnione. — Ładne masz piegi, wiesz? — Zagaił, w sumie to nawet nie wiedział czemu... — Czy ktoś Ci już przedstawił w jakie kraina ta — klany jest uposażona? — Zapytał stonowanym, chłodnym tonem.

Ophelia

[Ophelia]

Na jego słowa uniosła lekko głowę, jakby nie była pewna, czy dobrze usłyszała. Skrzydlaty wilk? W jej oczach odbiła się niepewność.
— Musi być bardzo ładna — wydusiła z siebie próbując wyobrazić sobie taką wilczyce. Skuliła uszy kiedy potrząsnął jej łapą. Z lekką ulgą że nie urwał jej łapy, odstawiła ją na ziemię. Mrugnęła, a uszy poruszyły się niepewnie. Dopiero po chwili zrozumiała, że Rimuru pochwalił jej wygląd. Niezbyt często mówiono do nej miłe rzeczy.
— Dziękuję — odpowiedziała cicho. Ogon poruszył się lekko, świadcząc o tym, że nie odebrała tych słów źle mimo poczatkowego zakłopotania. Na pytanie o krainę zawahała się
— Niezupełnie? Spotkałam wilka z klanu Naury i wiem że mam unikać wilków z klanu Cienia — Jej głos był spokojny, słychać było, że mimo niewpeności, zaczyna czuć się bardziej rozluźniona. Poczatkowy stres powoli mijał.

Rimuru

[Rimuru]

— Nie mnie to oceniać. — Nie znał się po prostu... — Ale na pewno, chyba nie jest brzydka. — Wzruszył barkami... No co? Był chłopem, ale niezbyt kochliwym, czy narzucającym się.
Wilk westchnąl zupełnie bez powodu, odruchowo, jakby nerwicowo.
— Ah... te są najgorsze. Uważaj. Podobno jeden z nich zabił naszego, tzn. wilka z mojego Klanu... nie... Było ich dwóch. Jeden szpetny siwy, a drugi czarno biały. Do dziś ich nie złapano, a truchło ognistego szczezło... — Tyle... — A Potępieni? mają głowy wysoko, ale... cóż, tam jest praktykowany chów wsobny. — Wzruszył barkami. Nie znał się na tych seksualnych rzeczach... to źle? to dobrze...? chyba źle, ale no. Powiedział, co wiedział.

Ophelia

[Ophelia]

Słuchała uważnie, nie przerywając, choć momentami trudno jej było podążyć za jego tokiem myśli. Kiedy wspomniał o zabójstwie, jej spojrzenie na moment przygasło.
— A wiadomo czemu to zrobili? — zapytała cicho, jakby nie chcąc zwracac uwagi duchów na rozmowy o nich. Zwykle kiedy ktoś zabijał kogoś, była to jakas manifestacja, jakaś wiadomość — mniej lub bardziej otwarcie napisana. Zerknęła na niego, jakby chciała dodać coś więcej, ale zawahała się.
— A o Potępionych… nie wiem nic. — Uśmiechnęła się lekko, nieśmiało. — Może to i lepiej.
Ogon poruszył się miękko, jakby chciała złagodzić ciężar jego słów, a uszy drgnęły lekko, gdy jej spojrzenie powróciło na strumień.
— Czyli są tu klany: Natury, Ognia, Cienia i Potepionych? — zapytała chcąc pozbierać dotychczasową wiedzę.

Rimuru