Morze Północne

[Rimuru]

— Będę się zbierał... jeśli ktoś czegoś potrzebuje, to będę w okolicy lecznicy. — I oddalił się niespiesznym — marszem.

/zt.

[Misaki]

Zebrano sierść x1.

Cóż... skoro mus to mus, skarbiec sam się nie uzupełni.. a na zimę każdy surowiec na wagę złota. Misaki zbliżyła się do mamuta z woreczkiem jutowym i zaczęła ściągać za pomocą noża z niego włosie. Starannie, delikatnie. Wybierając — najładniejszą, najzdrowszą sierść. Gdy juś skończyła 'zabieg', odsunęła się, dając szansę reszcie wilków na zgarnięcie do skarbca tego — czego chcieli, ot co. Oczywiście w jej zbiorach nie znalazła się podpalona, ani spalona sierść. Sam dobry towar.

[Saba]

Pisnął radośnie i rzucił się do pyska Sovillo , by obliząć go z góry na dół, manifestując w ten sposób absoludną radość z jego ozdrowienia. — Yay! — Zawołał głośno i wlazł mu jeszcze na czubek głowy na moment, po czym zeskoczył i odwrócił się na moment, drepcząc łapkami w miejscu. — Saba szczęśliwy! Koleżka odpocznie, Saba idzie zbierać tłuszczyk. — I popędził z zawrotną prędkością w stronę mamuta, zostawiając za sobą tumany śnieżnego puchu.
Tam natomiast zatrzymał się bardzo gwałtownie, rozbijając się niemalże o cielsko giganta. Tam natomiast... po prostu złapał za ostry kamyczek, trzymany w swoim futerku i zaczął bardzo intensywnie dziabać i skubać tłuszczyk na brzuchu, dopomagając sobie ząbkami. Warczał przy tym uroczo i nieco piskliwie, jak wyjątkowo energiczny szczeniak przy siłowaniu się z nim na ciągnięcie maskotki. Poradził sobie wzorowo z robotą i nim się wszyscy wynieśli z tematu, Saba ciągnął za sobą kawał słoniny o gabarycie czterokrotnie większym, niż on sam i jeszcze zachowywał swobodę ruchu, jakby nic nie ważyła.

/zbieractwo — tłuszczyk mamuta x1

[Nyrag]

Wytarzał się w śniegu, by zmyć z siebie (przynajmniej częściowo) smród wnętrzności mamucich i krwawe przebarwienia. Efektywność tego była wątpliwa, ale lepsze to, niż nic, a jeszcze trzeba wrócić do domu. Zarzucił mięso na grzbiet, razem z gigantycznym kłem i zaszedł do Misaki, do której się uśmiechnał i zaserwował buziaka. — To ten, wracamy? Powinniśmy małą imprezę z ogniskiem urządzić, za to dzisiejsze polowanie. —

[Promień Jutrzenki]

Gdy tylko poczuła, jak palce syna przeczesują jej futro, zupełnie odruchowo objęła go łapą, zanurzając nos w jasnych kosmykach. Zerknęła krótko na Rimuru, a potem także i na Sabę, którzy zainteresowali się także losem Zenita, obu teraz ogromnie wdzięczna. W tym momencie odczuła właśnie dobitnie, iż Klan Ognia rzeczywiście był jedną wielką, wspierającą się rodziną, której pewnego razu całkiem niespodziewanie stała się częścią. Chwilami wciąż trudno było jej w to uwierzyć.
Odruchowo skuliła uszy i obróciła łeb, gdy tuż za nimi rozległ się huk. Rozeznanie się w sytuacji zajęło chwilę, jednakże gdy zauważyła umorusanego krwią Nyraga z ogromnym kłem w pysku.
Powoli puściła syna, wciąż jednak będąc w pobliżu, gdyby potrzebował się o kogoś oprzeć. Wyglądało jednak na to, że czuł się już o wiele lepiej. Odetchnęła więc z ulgą, czując, jak ostatnie resztki napięcia znikają.
— Chodźmy bliżej, szkoda przynajmniej nie spróbować — mruknęła do syna i Vaelcartha, gestem głowy wskazując na mamuta, przy którym uwijali się Ogniści.
Sama zbliżyła się i idąc w ślady Misaki wyrwała sporą kępkę sierści. Wydawała się gruba, ciepła i mocna, z pewnością do czegoś się im przyda.
Następnie zjadła nieco mięsa, nieszczególnie dużo, lecz szkoda by nie było przynajmniej nie spróbować nowego rodzaju mięsiwa. Kiedy miała dość postanowiła jeszcze zabrać ze sobą kilka pokaźnych płatów, które zapakowała w jakąś znalezioną w torbie starą skórkę i schowała. Pewnie je ususzy i wylądują w jej spiżarce.

/zebrano 1x sierść mamuta

[Vaelcarth]

— Skóra lub tłuszcz x4 (1x Ophelia, 2x Vaelcarth, 1x Saba)
— Sierść x4 (Misaki x1, Jutrzenka x1)
— Kieł mamuta x2 (1x Nyrag, 1xAverill)

— Zabierzmy tyle, ile damy radę unieść. Nie ma sensu zostawiać tu takiego zapasu mięsa — powiedział, zerkając na stos, który jeszcze niedawno był dwoma mamutami. Jego spojrzenie powędrowało do synów… najpierw do Sovillo, który dzięki uzdrowicielom wyglądał już znacznie lepiej, a potem do Echo Poranka, który choć nie był ranny, z całą pewnością wyniósł z tej wyprawy coś ważniejszego niż mięso.
— Myślę, że możemy ruszać — dodał spokojnie. Chwycił truchło jednego z mamutów, napinając kark i barki. Wiedział, że sam go nie zaciągnie, ale zaczął ciągnąć pierwsze metry, licząc, że reszta dołączy i pomogą z pozostałą częścią zdobyczy.

/zt

[Sytri]

Jakimś cudem ataki wyprowadzane przez mamuty omijały go, choć akurat chętnie by przyjął parę ciosów. Był silny i na pewno wytrzymałby je lepiej niż jakiś mały szczeniak czy może już adept. Niestety, czując wciąż na swoim karku oddech demona, Sytri zdecydował się nieco odsunąć od grupy, gdy mamuty już padły. Ratowanie zostawił innym, bardziej wprawnym.
Gdy z kolei klan zbierał cenne rzeczy z łowów, Sytri podszedł do nich względnie spokojny i pomógł zebrać trochę sierści. Głowę czuł, że miał jak z waty.

/1x sierść mamuta
/zt
— Skóra lub tłuszcz x4 (1x Ophelia, 2x Vaelcarth, 1x Saba)
— Sierść x4 (Misaki x1, Jutrzenka x1, Sytri x1)
— Kieł mamuta x2 (1x Nyrag, 1xAverill)

[Banna]

O mamo, ale to była walka. W całym zamieszaniu Banna miał problem, żeby nadążyć i jednocześnie unikać ataków mamuta. Nie wszyscy mieli tyle szczęścia, co on. Ale że wciąż pozbieranie się po walce wymagało trochę czasu, wilk nie był pewien, komu może pomóc.
Teraz z resztą zajęli się raczej zbieraniem surowców.. Banna uznał, że jeżeli kogoś coś jeszcze boli czy uwiera, pomoże mu na terenach klanowych, tam, gdzie będą mieli więcej spokoju.
— To ja też wezmę trochę sierści — uznał, bo to było łatwo wyrwać ze skóry (no, nie do końca, ale można było użyć trusty nożyka).
Zebrał pokaźny pukiel, zawiązał go sznureczkiem, żeby się nie rozpadł, i poszedł za resztą.

/zt; 1x sierść mamuta
— Skóra lub tłuszcz x4 (1x Ophelia, 2x Vaelcarth, 1x Saba)
— Sierść x4 (Misaki x1, Jutrzenka x1, Sytri x1, Banna x1)
— Kieł mamuta x2 (1x Nyrag, 1xAverill)

[Misaki]

Pożegnała wilki, które już wyszły, ale i te które tu zostaną na dłużej.
Ze zgarniętym surowcem poszła do skarbca.

/zt.

[Nyrag]

Wylazł razem z Misaki.

/zt

[Saba]

Choć chciał już zmykać stąd, wrócił do mamuta i czekał cierpliwie z słoniną w mordce, aż wszyscy wrócą do domu. Saba pójdzie ostatni i przekaże wieści alfie, bo Saba jest grzeczny i staranny!
Brakuje tylko śnieżnego/lodowego motylka, by rozproszyć jego uwagę.

[Promień Jutrzenki]

Pomogła targać co trzeba w kierunku terenów klanu.

/zt.

[Ophelia]

Ophelia otrząsnęła się z ostatnich emocji walki, po czym nachyliła się nad przygotowanym już surowcem. Ostrożnie, niemal z szacunkiem, schwyciła w zęby zwinięty w pakunek fragment skóry, część łupu klanu, uczciwie wypracowaną. Przez chwilę jeszcze stała w miejscu, pozwalając, by cisza po bitwie opa­dła na jej wibrujące nerwy. Zerknęła na pozostałych: Misaki już odchodziła z własnym ładunkiem, Sovillo, choć obolały, pewnie też zaraz ruszy. Kiwnęła jeszcze pyskiem do Ezayri i potem do Sovillo. Według niej był bardzo odważny! I całkiem mocny skoro kopnięcie mamuta nie zrobiło z niego wilczego dżemu. Uniosła uszy obserwując jak towarzysze odchodzili. Podążyła za nimi lekkim, niespiesznym truchtem uprzednio chowając włos mamuta i niosąc skórę mamuta. Jej płomienny ogon kołysał się rytmicznie pomagając gubić emocje po walce.

/zt

[Ezayra]

Kiwnęła głową nieśmiało na słowa Jutrzenki. Następnie podeszła do mamuta tak jak inni i zabrała skórę. Następnie pomogła innym w miarę swoich sił nieść pozostałości mamuta.

// 1x skóra i zt

[Sovillo]

Zmarszczył się lekko, gdy łapki Saby wspięły się na jego barki, a potem przetuptały mu po głowie. Parsknął lekko, uśmiechając się do niego i gdy ten stał obok, trajkocząc w najlepsze, zmierzwił mu futro na czubku głowy, łapą. Nooo, a potem zniknął tak szybko jak się pojawił. Spojrzał do góry, na mamę, jej również posyłając pełen wdzięczności uśmiech, a potem powoli się od niej odkleił. Posłusznie ruszył za nią, pomagając jej wydobyć surowce, a potem przetransportować je na tereny klanowe.

/zt

[Saba]

Zobaczył stado pingwinów i poszedł za nimi, myśląc przez moment, że jest jednym z nich.

/zt

[Iskariot]

Jeśli ktoś miał dziś zły dzień i jeszcze siedział nad morzem północnym, może być nawet gorszy, bo KC zbiera się na polowanie na mamuta. Iskariot dobrał sobie miejsce dość odludne, co może okazać się lepsze dla potencjalnych spóźnialskich z KO, dopóki nie zostaną zauważeni. Na razie tyko dowódca Cieni tu wlazł, ale cierpliwie poczeka na wszystkich, siedząc na śnieżnej zaspie.

[Caitlyn]

Przywędrowała za Iskariot'em. Tym razem — nie spiesząc się.
Tup-tup-tup w śnieżku białym.

[Ivaroth]

Już jakiś czas temu zdążył dojść do wniosku, że jeśli członkowie jego klanu w liczbie więcej, niż pojedynczej jednostki zmierzali gdzieś na wolne tereny, oznaczało to, iż zbliża się polowanie. Które zazwyczaj było idealną okazją, by się rozerwać (i przy okazji rozerwać też coś innego), tak więc rogaty podążył za wilczymi śladami prowadzącymi gdzieś daleko na północ.
Przybył, żując coś niechlujnie, nie dbając nawet o to, by zamknąć przy tym dokładnie pysk. Bo na cholerę komu dobre maniery. Tym czymś, co właśnie przeżuwał była z pozoru zwyczajna jagódka, która jednak podobno posiadała interesujące właściwości. O ile to prawda i nie wcisnęli mu zwykłego owocu, to być może dziś całkiem dobrze się zabawi.

---

Jagoda Brawury — złoto-pomarańczowy, półprzezroczysty owoc, po którego zjedzeniu na jedną fabułę przybywa wilkowi 10 punktów siły.
Do czasu zakończenia polowania Ivaroth ma 25 siły.

---

Przełknął to, co miał w pysku, podchodząc do pozostałej dwójki. Pomlaskał chwilę, oblizał mordę, po czym skinął głową.
— Ave — rzucił, po czym niemal natychmiast się skrzywił, gdy uderzył w niego zimny wiatr. — Piździ tu w chuj — mruknął pod nosem, bardziej do siebie, niż do pozostałych, strosząc jak zwykle niemiłosiernie rozczochraną sierść, licząc na to, że choć trochę ochroni to go przed dokuczliwym chłodem.
Ustawił się pod ten cholerny, pieprzony wiatr, by zawczasu nie zostać odkrytym przez ich przyszłą ofiarę. I czekał.

[Azaakai]

Widziała jak Ivaroth oddala się z terenów klanowych, widziała też ogłoszenie Iskariota na Cmentarzysku i połączyła kropki. Jeśli samiec zamierzał popełnić wyjątkowo durne samobójstwo, to nie mogła mu na to pozwolić. A przynajmniej nie mogła pozwolić mu iść samemu. Dogoniła go mniej-więcej na granicy Północy, gdzie zwykłe, zmarźnięte stepy zamieniały się w zajebiście mroźne stepy, a temperatura spadała grubo poniżej zera. Skuliła uszy, patrząc pod łapy na skutą lodem, powierzchnie wody. Fakt, że pod nimi znajdowało się morze wcale nie poprawiał jej humoru.
— Ave. — Skinęła łbem Caitlyn oraz Dowódcy w pierwszej kolejności. Odwróciła się gwałtownie, gdy uderzył w nią wielki podmuch lodowatego wiatru. Skuliła uszy. Była przyzwyczajona, że życie jej nie rozpieszczało i w ogóle na terenach Cienistych raczej nie pławiła się w luksusach, ale to przenikliwie zimno było przesadą.
— Myślałeś, że pozwolę Ci się zabić beze mnie? — Rzuciła do rogatego, podchodząc bliżej. W kupie cieplej, czy coś.

/ przynoszę do grupy staty, ale nie będę robić dmg, bo za duża różnica zręczności/czujności