Lodowa Tajga

[Jalví]

Tropy pozostawione w śniegu, choć z pozoru dziwne i kompletnie do niczego nie pasujące — układały w głowie Jalviego coraz dokładniejszy obraz tego, za czym właściwie podążali. Nie było to zwierzę, a przynajmniej nie w doskonale znanym nam wszystkim znaczeniu tego słowa, wielkością i kształtem bliżej mu było do drzewa, choć niewykluczone, że pod grubą warstwą kory znajdowały się mięśnie, narządy i cały system nerwowy zasilanym czymś na podobieństwo krwi. Jalvi wstrzymał marsz gdy trop nagle się urwał, a nawet cofnął się o krok łypiąc podejrzliwie na rząd stojących tuż przed nim drzew, zupełnie jak gdyby podskórnie wyczuwał co się zaraz wydarzy. Ziemia zatrzęsła się pod łapami, a śnieg rozstąpił się na boki uwalniając spod warstwy grube, skręcone korzenie. Ahroun zdążył zakrzyknąć to grupy krótkim "uwaga!", a potem uskoczył zwinnie w tył, umykając przed próbującą podciąć mu łapy gałęzią. Okrążył enta po łuki szukając miejsca wrażliwego na atak ale dziwaczny drzewiec zdawał się go zwyczajnie nie posiadać. Nie był nawet pewien czy był jakkolwiek wrażliwy na ból i czy zasadniczo mógł w ogóle umrzeć. Cóż... Najwyżej roztrzaskają go w drobny mak.
Dzisiaj nie mógł liczyć na dodatkowy zastrzyk mocy od Ithila ale i tak czuł jego obecność. Wyczekał na odpowiedni moment, kiedy przeciwnik skupi uwagę na pozostałych Księżycowych, a potem zaatakował go od tyłu, długim susem doskakując do potężnego cielska i próbując zakleszczyć zęby na jednej z grubszych gałęzi celem oderwania jej od całej reszty. Niestety chybił, gdy drzewiec wykonał nagły zryw.

/ atak fizyczny -15PŻ — niepowodzenie
Jalvi poza pełnią jest jednak znacznie ostrożniejszy dlatego rzucam kością 1d10, przy czym wynik 3 lub mniejszy to niepowodzenie ataku.

[Sulfur]

/Sulfur jest odważny, więc rzucam 1d10, gdzie 1 to niepowodzenie.

1d10

Dobiegli za tropem na jakąś polanę, gdzie trop kończył się... Na drzewach? Dziwny zapach żywicy, zbyt nienaturalny, pozwalał sądzić Sulfurowi, że coś jest na rzeczy. Nie trzeba było długo czekać, by jedno z iglastych drzew dosłownie ożyło i zaczęło wyrywać swoje korzenie spod ziemi, aby zaatakować nimi wilki. Wydało z siebie też jakiś pokraczny skrzek, czy inny nieprzyjemny dźwięk. Sulfur skulił czułe uszy i ruszył z miejsca do kontrataku, nie mając zamiaru pozwolić, że jakaś kłoda będzie okładała na odlew Księżycowych.
Wyminął konary wyskakujące spod ziemi, slalomem dobiegł do drzewa, i wgryzł się w jedną z jego gałęzi, odwarstwiając korę od łyka. Za tym szarpnięciem posypał się na niego śnieg, ale na szczęście nic więcej. Chwilę potem odbiegał kawałek dalej, by przypuścić kolejny atak, tym razem mierząc w inne miejsce.

/atak fizyczny za 9 PŻ + 10 PŻ (lunarna harmonia) = — 19 PŻ
Ent otrzymuje — 3 PŻ za odbicie igieł przez lusterko.

[Rehelyin]

/Rehelyin jest wilkiem ostrożnym, więc rzucam 1d10, gdzie wynik w przedziale 1-3 to niepowodzenie ataku.

1d10

To, co zastali na polanie sprawiło, że Rehelyin wybałuszył oczy. Wiedział, że w krainie magia jest nieokiełznana i nieprzewidywalna, ale żywe drzewo? I to poza terenami Klanu Natury? Czyżby to była sprawka któregoś z ich wilków?
Nie mógł rozmyślać zbyt długo, bowiem ent pierwszy przypuścił na nich atak. W ostatniej chwili uskoczył przed rozstępującą się pod jego łapami ziemią, z której po chwili wyleciał giętki korzeń. Widząc, że inni atakują, postanowił spróbować swojego szczęścia. Przeskoczył nad jeszcze jednym, wijącym się korzeniem, swoim warkotem zagłuszył przeraźliwy wrzask... Yyy... Zwierzyny? Drewniny? Korzystając z zamieszania, jakie wywołali Księżycowi, Rehelyin skumulował między łapami sporą dawkę lodowej energii, którą z ośnieżonej okolicy łatwo było zebrać, i wyczekawszy odpowiedniego momentu cisnął lodowymi odłamkami prosto w enta.

/● Poddaństwo Lodu (Szron/Szadź) — zbiera ogromną ilość lodowej energii w jednym miejscu i atakuje nią przeciwnika za 30 PŻ, zamrażając go na następną turę. Będąc zamrożonym, przeciwnik nie może wykonać żadnej akcji.

[Lilian Grace Ashcroft]

[Lilian to jednak strachliwa wilczyca, rzucę na 50% szans na porażkę, 1-5 —> zawahanie]
1d10

Towarzystwo większej grupy klanowiczów dodawało Lilian swego rodzaju otuchy, szczególnie, że ktoś zdecydował się trzymać blisko niej. Łypnęła okiem na Rune i lekko uśmiechnęła się z wdzięcznością, ale nie za jej protekcję, tylko odrobinę ukojenia. Dużo nie potrzebowała.
Wkrótce jednak Księżycowi znaleźli cel ich tropienia, co musiało być oczywiste, choćby ze względu na pokusę związaną z potencjalnymi łupami. Kto o zdrowych zmysłach odpuściłby wizytę w niemalże otwartym skarbcu? Problem leżał jednak w tym, że Enta wpierw trzeba ubić.
Jego ataki i ryk wprawiły cherlawą wilczycę w niemały lęk, nawet cicho pisnęła w obawie, że oberwie mocniej, niż mogłaby znieźć — a jednak cudem minęła się z korzeniami. Choć miała przez chwilę ochotę uciec, zdecydowała usłuchać głosu serca, wołającego o okazanie wdzieczności Ithilowi za prowadzenie jej łapy przez wszelkie trudności. Fuknęła praaaaaaawie gniewnie i zaatakowała Enta, gryząc go swym niezbyt imponującym zestawem zadbanych, choć mało ostrych zębów... a magia Lunarnej harmonii i tak robiła swoje i jakimś cudem białofutra czuła, że ma realny wkład w walkę.

/atak fizyczny za 11 pż(Lunarna harmonia 10 PŻ + 1 Pż [1s+10s z morale])

[Layla Amani]

[Layla jest głupio odważna, także ma 10% szans na porażkę]
1d10
Rzetelnie poszukiwała tropów, co szło jej ciut bardziej efektywnie, niż używanie mózgu. Każdy normalny wilk przynajmniej tyle umiał, a niedługo później ktoś wydarł japę, na co odruchowo próbowała ryknąć "Zamknij japę!" ale inni już ruszyli do walki. Szybciej reagować musi, niż jej ostrożność na to pozwalała.
Ruszyła na drzewo... drzewo? Ruszało się, miało złe intencje, więc musi je gryźć! Rzuciła się na gałęzie i łamała je w księżycowym szale.
/atak fizyczny za 14 pż (35 siły + 10 S z morale + 10PŻ z Lunarnej harmonii)

[Sinister]

Ent zdążył jeszcze szarpnąć się w odpowiedzi na ataki, kiedy uderzenie magii Rune dosięgło go w pełni. Ruch, który miał być kolejnym zamachem, załamał się w połowie, jakby powietrze nagle zgęstniało, a własne ciało stało się dla niego przeszkodą. Gałęzie opadły ciężko, tracąc impet, a korzenie, które przed chwilą wyrywały się z ziemi, wbiły się głębiej w zmarzniętą glebę, przygniatając same siebie. Cała sylwetka stwora obniżyła się odrobinę, pień zaskrzypiał pod narastającym ciężarem, a śnieg pod nim zapadł się z głuchym, mokrym chlupnięciem. Próba przesunięcia się skończyła się jedynie kolejnym osunięciem, jakby każdy ruch wymagał teraz wysiłku nieproporcjonalnego do efektu. Ent wydał z siebie niski, urwany ryk, w którym nie było już agresji, a raczej frustracja i dezorientacja. Przez moment walczył bardziej z własnym ciałem niż z przeciwnikami. Każde napięcie kończyło się bezwładnym opadnięciem gałęzi, każdy impuls wysyłany w dół nie przynosił odpowiedzi. Niewiele później, dostał jeszcze mocnym, zamrażającym uderzeniem od Sierpa, co sprawiło, że zmuszony był do kompletnego bezruchu, stając się łatwiejszym celem, masywnym i nadal potencjalnie groźnym, lecz pozbawionym możliwości natychmiastowej riposty. Jedyne co był w stanie teraz zrobić — szczerze zdziwiony i zdezorientowany — to ciskać wściekłe spojrzenia prosto w Księżycową Brać.

---

ZASADY MECHANICZNE

XV grudnia

---

Grudniowe Polowania Specjalne!



Sosnowy Ent

Nietypowe dwunożne bestie upodabniające się do drzew i przez większość czasu, gdy są uśpione, praktycznie od nich nierozróżnialne. Raz na kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt lat wszystkie enty przebudzają się i rozpoczynają wędrówkę w celach reprodukcyjnych. W tym czasie są niezwykle niebiezpieczne zarówno dla zwierząt, jak i roślin, które są w stanie wykorzystywać przez łączenie się z ich systemem korzeniowym. Mimo swoich pokaźnych rozmiarów bestie te są trudne do znalezienia, gdyż ciężko je odróżnić od zwykłych drzew i nie zostawiają typowych tropów.
Mimo, że nie wyglądają jak zwierzęta, to pod grubą, przypominającą korę skórą znajduje się mięso o nietypowym, żywicznym smaku.

Występowanie: Knieje Urodzaju, Śnieżny Las, Lodowa Tajga

---

Siła: 150
Zręczność: 100
Czujność: 200*
Punkty życia: 500

*obecność wilka z KN znajdującego się na ścieżce lasu obniża wymaganą czujność o połowę — te wilki potrafią odróżnić prawdziwe drzewo od enta

---

1. Zaatakowany ent podejmuje walkę z napastnikami w trybie turowym. Każda tura rozpoczyna się postem z akcją enta i trwa, aż wszyscy uczestnicy odpiszą lub minie 48 godzin. Prowadzący polowanie rzuca na zachowanie enta kością k8:
   1 — Ent nie atakuje/nie trafia w nikogo
   2, 3 — Kanonada igieł — odbiera wszystkim 5 PŻ
   4, 5 — Uderzenie rękami — atakuje 1k3 wilki za 10 PŻ
   6 — Oplecenie korzeniami — oplata 1 wilka korzeniami pobliskich drzew, uniemożliwiając mu poruszanie się. Korzenie puszczają po zadaniu im 20 obrażeń (ataki zadane korzeniom nie szkodzą samemu entowi).
   7 — Przerażający ryk — ent wydaje z siebie głośny, dudniący odgłos, nieprzypominającego głosu żadnego zwierzęcia i z samego tego faktu napełniający strachem wszystkim wkoło. Wilki lękliwe mają 50% szans, że w tej turze nic nie zrobią, ostrożne — 30% szans, odważne lub bezmyślnie brawurowe — 10% szans (sami oceńcie wasze postaci).
   8 — Zemsta — ent odbija najsilniejszy atak, jaki został w niego wymierzony w poprzedniej turze, i trafia nim losowego wilka.
2. Podczas tury postać może wykonać jedną akcję.
3. Podczas polowania działają moce rangowe. Obniżyć statystyki można maksymalnie o 50%, opętanie pozwala przerzucić akcję enta w kolejnej turze.
4. Gryzienie działa zawsze, niezależnie od statystyk postaci.
5. Każdy atak fizyczny na enta powoduje nadzianie się na igły i odbiera atakującemu 3 PŻ.
6. Polowanie kończy się sukcesem, gdy PŻ enta spadną do 0.
7. Polowanie nie kończy się wraz z nastaniem nowego tygodnia — może trwać do 4 stycznia, ale starajcie się zachować aktywność. Postaci, które nie odpiszą w turze, uznajemy za "kręcące się bez sensu przy encie" :P Nie atakują, ale cały czas mogą oberwać.
8. Za upolowanie enta każdy zdobywa 15 PD (plus ew. bonusy z profesji, minus za ew. zastrzeżenia co do jakości opisów lub brak aktywności, inne modyfikatory nie obowiązują). Szczeniaki zdobywają 10 PD.
9. Surowce do zebrania z enta (nie obowiązuje limit dwóch surowców, ale 1 surowiec na usera już tak — nadmiar może iść do skarbca klanowego):
   — Żywica x4
   — Kora x4
   — Serce enta — zastępuje meritum
10. Polowanie nie liczy się do limitu polowań

STATYSTYKI

.
Sinister: s: 74 (+10) / zr: 50 / cz: 50
Fenrárr: s: 30 / zr: 15 / cz: 5
Rune: s: 50 / zr: 40 / cz: 10
Riril: s: 45 / zr: 40 / cz: 45
Yawë: s: 30 / zr: 30 / cz: 10
Sulfur: s: 80 / zr: 76 / cz: 160
Jalví: s: 40 / zr: 45 / cz: 40
Layla Amani: s: 32 / zr: 20 / cz: 10
Suí: s: 5 / zr: 10 / cz: 10
Musta Yö s: 40 / zr: 43 / cz: 45
Ozymandias s: 15/ zr: 45 / cz: 35
Freya: s: 5 / zr: 15 / cz: 30 / nie liczona /
Rehelyin: s: 12 / zr: 45 / cz: 40 / nie liczony /
Lilian Grace Ashcroft: s: 1 / zr: 1 / cz: 8 / nie liczona /

RAZEM:
s: 451 / zr: 414 / cz: 410
/ nie liczę statystyk multi /
ENT:
s: 100* / zr: 100 / cz: 200 | hp: 500
* po obniżeniu siły o 1/3 w wyniku użycia profesji myśliwego

ATAK ENTA:

Ent jest pod wpływem mocy: Siła Ciążenia oraz Poddaństwo Lodu — nie wykonuje akcji przez 2 kolejne posty

HP: 320
> przypominam o jednej akcji na post <

---

Aktywne Moce oraz Itemki:
— Lunarna Harmonia — manipuluje grawitacją i zmniejsza ciężar swój i sojuszników, dzięki czemu łatwiej jest się im poruszać. Wszystkie wilki pod wpływem czaru mają zręczność zwiększoną o 10 punktów, a ich ataki zadają o 10 PŻ obrażeń więcej.
Czas trwania: od momentu aktywacji, do momentu opuszczenia tematu. (źródło Fenrárr)
— Lustrzane Odbicie — Odbicie każdego ataku i umiejętności do atakującego.
Czas trwania: do wyjścia tematu. (Sinister, Jalvi, Riril, Sulfur)
— Święta Więź — szaman łączy swoją duszę z innym wilkiem i staje się jego obrońcą. Wszelkie ataki skierowane na ochranianego wilka trafiają w szamana. Czas trwania: od momentu aktywacji do momentu wyjścia z tematu bądź unieszkodliwienia szamana. (dla Sui; źródło Musta)
— Siła Ciążenia — wywołuje anomalię grawitacyjną, wielokrotnie zwiększając ciężar wszystkiego, co znajduje się na wybranym przez augura obszarze. Jeżeli celem jest jeden przeciwnik, jego zręczność spada do zera i w efekcie nie jest on w stanie wykonywać żadnych akcji w dwóch następnych postach. Jeżeli moc koncentruje się na większym obszarze, każdy przeciwnik w jego obrębie traci jedną akcję w dwóch następnych turach i połowę swojej zręczności. (cel: Ent; źródło: Rune)
— Poddaństwo Lodu (Szron/Szadź) — zbiera ogromną ilość lodowej energii w jednym miejscu i atakuje nią przeciwnika za 30 PŻ, zamrażając go na następną turę. Będąc zamrożonym, przeciwnik nie może wykonać żadnej akcji. (źródło: Rehelyin)

— Ciastko z żurawiną — daje jednorazowo dodatkowy 1 PD za ukończone polowanie. (Sinister, Sui, Sulfur, Rehelyin, Lilian)
— Jagoda Brawury — złoto-pomarańczowy, półprzezroczysty owoc, po którego zjedzeniu na jedną fabułę przybywa wilkowi 10 punktów siły. (Sinister, Fenrárr)
— Herbatka "Koncentracja" — na czas jednej fabuły uodparnia na moce/sytuacje wpływające negatywnie na psychikę lub uwalnia z już działającego efektu (Sui)

---

PINGLISTA

Sulfur Rehelyin Fenrárr Rune Jalví Riril Musta Yö Suí Freya Yawë Ozymandias Lilian Grace Ashcroft Layla Amani

[Riril]

jeśli ent miał nadzieję, że po obezwładnieniu wilki stracą nim zainteresowanie, trochę się pomylił. Riril, czując drgania znajomej magii, nie miała za grosz litości dla istoty. Zamachnęła się łapą, by skumulować w niej energię jeszcze raz, powtarzając cios Księżycowym Sierpowym (-40 pż) jeszcze raz w to samo miejsce, prawdopodobnie z zamiarem dokopania się do samego środka entowego jestestwa. Tam w środku prawdopodobnie pulsowała magia, podtrzymująca jego życie. I chociaż drzewo nie mogło się wykrwawić, a wilczyca nie miała pomysłu w jaki sposób można by tą magię rozproszyć, wciąż pozostawał argument wilkołaczej siły. Nie da się zneutralizować magii — obedrzemy ją z tego, co ta magia podtrzymuje...

aktywne: Lustrzane odbicie
uż. Księżycowy sierpowy (-40 HP) + 10 LH

odbijam 3 dmg z Lusterka —> ent -53 HP

[Sinister]

Drzewiec był zaskakująco zwinny jak na pierdolony kawałek drewna, więc siwy chybił, wymierzając cios prosto w zmarzniętą, lodową pokrywę obok grubego konara. Huk, który poniósł się po lesie odbił się echem od drzew, a zawtórowało mu rozwścieczone warknięcie Filodoksa. No chyba kurwa nie. Położył uszy po sobie, odskakując od nadlatującej gałęzi. Złość przyszła szybko, niemal natychmiast, elektryzując sierść i przebiegając krótkim, ostrym dreszczem wzdłuż kręgosłupa. Oddech stał się płytszy, cięższy, a napięcie skupiło się w łapach i szczękach, gotowe do ponownego wybuchu. Dopiero wtedy dotarło do niego, że coś się zmieniło. Drzewo, które przed chwilą uskakiwał zaskakująco sprawnie, zaczęło poruszać się dużo wolniej, Gałąź opadła z wyraźnym opóźnieniem, cięższa i mniej celna, a korzenie zamiast wyskoczyć naprzód, zapadły się głębiej w zmarzniętą ziemię. Kryształowe spojrzenie wilka śledziło każdy, najdrobniejszy ruch Enta, będąc w gotowości, by wyprowadzić atak. Tym razem nie mógł pozwolić sobie na błąd. Zamiast ponawiać szarżę szczękami, skręcił biodra i przeniósł ciężar ciała na tylne łapy, wykorzystując moment, w którym przeciwnik wciąż był otumaniony. Metalowy ogon poszedł w ruch zamaszyście, prowadzony z wyuczoną, bezlitosną precyzją. Stalowe pierścienie roztrzaskały warstwę lodu i kory z suchym trzaskiem, a impet poszedł w bok, próbując wytrącić bestię z równowagi, zanim zdąży skorygować pozycję. Cofnął ogon natychmiast po uderzeniu, nie pozwalając, by został pochwycony przez korzenie, i przesunął się o pół kroku, utrzymując dystans, który dawał mu pole manewru. Pod wpływem ciosu, gęste igły posypały się w jego kierunku, lecz nie były w stanie go sięgnąć, gdyż zatrzymało je lusterko.
— Teraz, dopóki nie może się ruszyć. — Charknął, posyłając kontrolne spojrzenie w stronę Księżycowych.

/ Używam fizycznego ataku x1 // pkt siły: 74 + 10 (morale) + 10 (jagoda) = 90 = 9pż + 10pż (lunarna harmonia) = -19pż
Ent otrzymuje — 3 PŻ za odbicie igieł przez lusterko. Łącznie -22pż

[Musta Yö]

chaos walki bardzo szybko wytracił tempo, gdy ent wydawał się opaść z sił. Muscie kilka chwilek zajęło namierzenie przyczyny. Cóż, w tym momencie przeciwnik zmienił się już właściwie w kukłę do bicia, a gdyby tego było za mało, część jego kory nagle objęła się lodem. Najwyraźniej jeden z Arkanistów postanowił upewnić się, że paskuda nie ruszy nawet jedną witką.
Nie zmieniało to specjalnie sytuacji Musty — jej zęby i tak nie nadawały się do przebicia przez korę, nie miała też wilkołaczej siły. Nagle jednak wpadła na pomysł — zamiast znów podgryzać gałązki, uderzyła łapą w korę — może trochę nieostrożnie bo znów poczuła wbijające się igły. Ten z pozoru niezbyt imponujący cios, niósł ze sobą trochę więcej — opiekunka magii próbowała dobić się do Ea przeciwnika, uderzając własną magią bezpośrednio w jej rdzeń.

// 40siły + 10siły (morale) —> 5 ataku + 10 (lunarna harmonia) => 15 dmg

[Jalví]

Wiedział, że nie sięgnie celu już w trakcie lotu, przez co skupił się raczej na tym by bezpiecznie wylądować na śniegu. Odbił się od niego gładko, susem uskakując w bok w taki sposób by ustawić się przodem do ryczącego przeciwnika, a kiedy spostrzegł, że księżycowa magia zdołała usadzić go choć na chwilę na iglastej dupie — natychmiast postanowił to wykorzystać. Wyskoczył w stronę iglaka, zamachnąwszy się zaciśniętą sztywno pięścią. Cała energia w niej zgromadzona uwolniła się wraz z potężnym hukiem uderzenia, który rozległ się chwilę po poprzednim, tym wygenerowanym przez Riril, wtórując mu i robiąc za nierówne echo.

/ Użycie mocy: Księżycowy sierpowy (-40 HP)
Lunarna harmonia: -10HP
+ Odbicie -3HP z Lusterka —> Ent -53 HP

[Suí]

Przeszło jej przez myśl, że z boku musi to wszystko wyglądać wręcz komicznie — grupa wilków zaciekle atakująca drzewo. Zwłaszcza, iż po chwili dziwny stwór stał się o wiele mniej ruchliwy, na tyle by o wiele bardziej upodobnić się do zwyczajnego świerka. Jednakże nie zastanawiała się nad tym zbyt długo, nie była teraz w stanie skupić się na takich drobnostkach. Obecność reszty klanu zdecydowanie dodawała jej otuchy, pobudzając ją do działania. Nagle już nie była tą samą Sui, którą zazwyczaj można było ujrzeć nad jakąś książką albo wpatrzoną w rozgwieżdżone niebo, zamiast tego stając się żądnym krwi drapieżnikiem. Choć tej ostatniej to raczej zbyt wiele tu nie uświadczą, biorąc pod uwagę fakt, iż jej pysk wypełniło coś, co pachniało jak żywica i smakowało podobnie.
Dała sobie spokój z szarpaniem trzymanego do tej pory konara, bowiem to nie przyniosło zbyt wielkich rezultatów, poza pokaleczeniem... Kory? Skóry? Koroskóry? Rozejrzała się szybko za jakąś cieńszą gałązką, której mogła być w stanie narobić więcej szkody i po chwili takową wypatrzyła. Doskoczyła więc do niej i zacisnęła na niej szczęki, ostatecznie po prostu uwieszając się na niej i ciągnąc ją gwałtownie w dół. Szybko okazało się, że i tutaj były igły, co zaraz odczuła na swoim nosie, w który coś boleśnie ją ukłuło. Fuknęła.

/1x atak fizyczny za — 11 pż
(+10 do siły od Alfy, + 10 do obrażeń Lunarna Harmonia)

[Sulfur]

Zaraz za dzwoniącym w powietrzu sierpowym Riril, ent otrzymał kolejny cios z przeciwnej strony, kiedy to rozpędzony Sulfur przyładował swoim ciosem w jego pień. Można sobie tylko wyobrazić, jak całe entowe drzewtestwo zadrżało, a każdą igłę sterczącą z gałęzi przeszedł dreszcz. Wiatr po uderzeniu przeczesał grzywy kompanów, sam Sulfur przebiegł na drugą stronę polany aby uniknąć ewentualnego kontrataku albo innej spadającej na łeb gałężi. Ent w końcu wyglądał na zupełnie przygniecionego ciężarem życia i zmrożonego przez zaistniałą sytuację.

/Księżycowy sierpowy: -40 PŻ + 3 PŻ odbite z lusterka + 10 PŻ z lunarnej harmonii = -53 PŻ

[Rehelyin]

Rehelyin rozważnie poczekał, aż wilkołaki wypalą wszystkie swoje ataki — cokolwiek chciałby zrobić wcześniej mogło się dla niego skończyć tragicznie. Strzelanie samobója nie było w jego stylu, poza tym jeżeli miał leczyć Księżycowych, sam musiał być w miarę zdrowy, a igły kłuły.
Tuż za atakiem ojca odbił się z miejsca, w którym stał i skoczył do jednej z najniższych gałęzi, by ucapić ją zębami i spróbowć złamać, szarpiąc silnie na boki. Igły pokłuły go w pysk, ale wytrzymał.

/Atak fizyczny za 2 PŻ + 10 PŻ z lunarnej harmonii = — 12 PŻ

[Rune]

Rune została tam, gdzie się wbiła, blisko wierzchołka — właściwie na encie, oparta łapami o pobliskie konary i uczepiona pnia.
— Lle quel — warknęła w dół, świdrując drewno spojrzeniem złotych oczu, rozświetlonych w trakcie używania magii. Zignorowała zupełnie szpilki wbijające się w jej kończyny. Pchnęła mocno przednimi łapami, dodatkowo zwiększając własny ciężar, jak gdyby co najmniej chciała stwora wbić w ziemię albo przełamać jego pień wpół. Widać ta gwałtowność objawiała się teraz w każdym z Księżycowych, bo zewsząd słyszała tylko trzask kory.

//atak fizyczny za 16 pż (6pż siła: 50+10 za morale, 10pż lunarna harmonia)
-3pż dla siebie za szpilki

[Fenrárr]

Widząc, że przeciwnik na moment ugrzązł w plątaninie własnych korzeni, Fenrárr… nie ruszył się ani o krok. Zamiast tego usiadł spokojnie na ubitym śniegu, jakby ktoś nagle ogłosił przerwę badawczą. Przechylił łeb, przyjrzał się entowi z autentycznym zainteresowaniem i dopiero wtedy dotarło do niego, że od jakiegoś czasu ssie go w żołądku.
— Zgłodniałem — pomyślał z zaskakującą jasnością. Wyciągnął więc spod uprzęży ciastko z żurawiną. Chrupnięcie było ciche, niemal nie na miejscu wśród trzasku łamanych konarów i niewilczego ryku, który rozdzierał polanę. Fenrárr żuł powoli, metodycznie, obserwując, jak reszta Księżycowych z pełnym zaangażowaniem przerabia enta na coś, co wkrótce mogłoby spokojnie uchodzić za zapas wykałaczek.
— Fascynujące… — mruknął pod nosem, bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego, oblizując żurawinowy okruch z wargi. — Struktura reaguje na uszkodzenia lokalnie, ale rdzeń wciąż próbuje synchronizować ruch korzeni. To by sugerowało istnienie jednego punktu kontroli, a nie rozproszonej świadomości… — Przerwał, biorąc kolejny kęs. Srebrne spojrzenie przesunęło się po polanie, po pękającym drewnie i latających drzazgach.
— Gdyby to kiedyś opisać… — dodał zamyślony. — „Przypadek agresywnej flory reagującej obronnie na naruszenie terytorium. Obserwacja jednoznacznie wskazuje, że przy braku mobilności strategicznej i zależności od struktury korzeniowej, organizm taki nie ma realnych szans w konfrontacji z siłami Ithila.”. — Zamilkł, chrupiąc dalej, najwyraźniej całkiem zadowolony z roli obserwatora. Walkę zostawił innym. On tymczasem jadł ciastko i prowadził badania terenowe.

// używam:
— Ciastko z żurawiną — daje jednorazowo dodatkowy 1 PD za ukończone polowanie.

[Yawë]

Jeden wilk tu bardzo dużo gadał. Dziwny typ.
Yawe kontynuwał swój atak fizyczny... no co on mógł? nie był najsilniejszy, a jego ranga była dość niska, przez co wilk nie mógł popisać się magią. Ukąsił jeszcze raz, w podobnej sile co za poprzednim razem.
Liczył, ze te tałatajstwo chaosu szybko zdechnie... i może bedzie z tego jakiś profit...

Atak fizyczny — 14PŻ dla enta.

[Freya]

Freya ponowiła swój atak magiczny — trzymając dystans od enta...
Może dzięki temu będzie mniej podatna na zranienie? jej obrażenia jakies tam były... Kontynuowała atak, wbijając w drzewo lodowe pociski, atakując go z każdej ze stron — ową mocą.

● Wezwanie Lodu — atakuje przeciwnika lodem za 20 PŻ.
Użyć: 2/miesiąc/już 0 po tym użyciu

[Ozymandias]

Widząc jak jego pierwotny magiczny atak chybił, białolicy nie był owym faktem zaskoczony ani tym bardziej rozjuszony. Albowiem miał świadomość tego, że po raz kolejny mieli okazję walczyć przeciwko istocie nie z tego świata. Co też potwierdziły pewne słowa nieznanego mu wilka, ukradkiem zasłyszane w tym całym zamęcie. Które zostały pochwycone jedynie dlatego, iż księżycowy Arkanista spodziewał się jakichkolwiek rozkazów ze strony przywódcy lub dowódcy wilkołaków. W końcu odpowiednia taktyka miała tu kluczowe znaczenie i nie mogli od tak walczyć samopas. Jednakże to, co chwilę później zobrazowała mu obecna rzeczywistość, całkowicie zbiła z pantałyku Szrona. Tak więc zdany całkowicie na swój własny osąd oraz doświadczenie, dostąpił niemałego dylematu, co też powinien teraz zrobić. Z jednej strony mógł zaatakować w zwarciu, skoro przeciwnik był unieruchomiony. Jednakże z racji miernego doświadczenia bojowego, mógłby na kogoś wpaść i tym samym wywołać niemałe zamieszanie oraz rozłam w ich szeregach. Dlatego mając ostatniego asa w rękawie, po raz kolejny sięgnął do źródła swej magii, aby przywołać Poddaństwo Lodu. Które po udanej inkantacji skierował w kierunku mitycznego Enta. Tym razem licząc w swym duchu na powodzenie ataku oraz kolejne unieruchomienie stwora.

✗ Poddaństwo Lodu — 30 PŻ oraz zamrażając go na następną turę.

[Layla Amani]

Layla jest dziś wyjątkowo nie w humorze, więc walka z Entem wywoływała w niej nieco więcej irytacji i złości, niż ekscytacji z walki. Skoro tak, przekuła swą złość w siłę i atakowała jak wściekła Chichuachua, kąsała mocno i szybko po korze i podobne też dźwięki wydawała. — Giń! Giiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiń! — Mówi to do drzewa.


/1x atak fizyczny za 14 pż (35 siły + 10 S z morale + 10PŻ z Lunarnej harmonii)

[Lilian Grace Ashcroft]

Dość szybko się zdyszała, to normalne, a w pakiecie jeszcze została pokłuta przez wszechobecne wokół pnia Enta igły. Sama do końca nie dowierzała swej własnej brawurze, zasilanej GŁÓWNIE wsparciem grupy. W przeciwnym wypadku, gdyby miała walczyć sama z Lunarną harmonią, nawet na krok nie wysunęłaby się z kocyka, który leżał gdzieś powiewszony na innym drzewie, które nie było Entem.
Oczywiście... bała się, żeby nie było. Po prostu umiała mimo strachu dalej działać. Kontynuowała drapanie kory, zaskakująco dobrze zdzieranej, mimo bardziej zadbanych estetycznie pazurków, niż bojowo.

/atak fizyczny x1 za 11 pż