Cmentarzysko

[Ammat]

— Nie wiem czy wiesz ale klan Cienia słynie z najlepszego trunku w krainie ! — odparł zadowolony wyjmując z torby Nektar, podał wilczycy do spróbowania. Kiedy tak bazgrała, delikatnie dotknął jej łapę by wyrysować Chaos
— ja? jak ryba w wodzie, najważniejsza dla nas jest Lojalność. Ale i zabawa — uśmiechnął się delikatnie do niej — na pewno nie jest to miejsce dla słabych i dobrych puchatych wilczków — zaśmiał się glośno

[Lucidique]

OH...
Zarumieniła się, gdy Ammat dotknął jej łapy. Jakby speszyła... nie było to jednak złe uczucie. Po prostu czuła w tym coś intymnego, nie wiedzieć czemu.
Ale dała się poprowadzić, tworząc CHAOS.
— Mniam, smaczne! — Napiła się trunku ze smakiem... — I tylko u was takie coś? Nektar tak? — Zapytała i powtórzyła za nim. — Czy wyglądam Ci na dobrą i puchatą? — Spojrzała po swoim futrze.

[Ammat]

W sumie nawet podobała mu się samica. Ciekawie by było gdyby dołączyła do klanu Cienia.
— tak tylko u nas. — wypiął dumnie pierś i rogi jakby był królem na szczycie. Przyjrzał się jej i obszedł dookoła
— nie , dlatego pewnie byś się nadawała — odparł pół serio pół żartem. Zachichotał cicho

[Lucidique]

Pociągnęła nosem, idąc wzrokiem za Ammatem... — Myślisz? jak byś mnie widział? do jakiej rangi pasuje... tzn... macie tam jakieś stanowiska? kim jesteś w Klanie? Na pewno Alfa! — Widziała w nim Przywódcę.
Postawa, rogi... Po prostu był silny.

Ammat

[Ammat]

— Ja jestem inkwizytorem, ale tak jak każdy mamy swoje rangi. Są u nas cienie, Wilki apokalipsy... ścieżki terroru i chaosu. Ja jak już wiesz idę ścieżką Wiary.

[Lucidique]

Ciekawe... jeszcze o tym nie słyszała... -Zechcesz mi nieco opowiedzieć o tych ścieżkach? — Zgarnał całą jej uwagę.

Ammat

[Ammat]

— ścieżka wiary to ścieżka piewcy inkwizytora i darów od Bogów, jak widzisz mam rogi i muskuły.. to właśnie nagroda za moją wiarę — wyjaśnił. — ścieżka terroru to wilki lubiące zadawać ból, dostają też sztylet...ceremonialny -wyciągnął szpona — ja mam taki, kiedyś kroczyłem tą ścieżką przez krótki moment.. -wyjaśnił. — i ostatnia to ścieżka Chaosu...Wilki, które postanowiły zaprzedać swoją duszę Chaosowi w zamian za dostęp do zakazanej wiedzy.— dodał drapiąc się po szyi.

[Lucidique]

— Oh... to naprawdę musisz głęboko wierzyć w Chaosa... — Był stały, to jest stałość. — Podoba mi się ostatnia ścieżka... Ciekawe czy bym się w niej odnalazła? — Jasne, że rozpatrywała dołączenie do jakiegoś Klanu.
Samotnik to nie życie... ale... jeszcze potrzebowała czasu.
— Czy inne Klany są wam wrogie? — Zapytała.

Ammat

[Ammat]

— cóż... Wszystkie — zaśmiał się, no chyba poza klanem natury. Oni chyba lubią wszystkich — wzruszył ramionami — najbardziej się nie lubimy z potępieńcami ale to chyba możesz wywnioskować już z moich wypowiedzi

[Lucidique]

— Jesteś fajny wiesz? — Dała mu buziaczka w policzek... Polubiła tego wilka. Mimo iż Klan Cienia się przedstawiał groźnie... to rozważała opcję przejścia do niego.
Nie mniej będzie pewnie potrzebowała kilku dni, by mieć tę pewność.
— Tak, to te cwaniaki... Wrogowie, będę uważać. — No, a jak?

Ammat

[Ammat]

— na nich musisz szczególnie uważać. Nigdy nie mówią prawdy, mają kij w dupie większy niż są w stanie zmieścić, zadarte nosy wyżej niż chmury na niebie, gdyby nie Chaos i Shadow pewnie by mieli jeszcze większe. — zaśmiał się — Klan Potępienia to gorzej niż cwaniacy. — pokręcił głową — dołączaj gdzie chcesz byle nie tam — mruknął. A kiedy dała mu buzi to ten się zarumienił nieco.
— uh to bylo... — zabrakło mu slów w gardle. Podał jej alkohol.

[Lucidique]

No... Nie była wylewna, a może była?
Ten basior ją zawstydzał, bo na co-dzień Luci była nieco bardziej pewna siebie i postrzelona... Stłumił jej pociąg do ezoteryzmu, i zabawy z duchami... na chwilę!
— Dziękuję! — Odparła pewnym siebie, ale wesołym tonem.
— To naprawdę te wilki muszą być niefajne, skoro mają kija w dupie... Chodzą cały czas wyprostowane, bez uśmiechu, bez zabawy... Nic, tak? — Tak to widziała.

Ammat

[Ammat]

— Dokladnie — skomentował na tyle ile pozwalała jego wiedza. W sumie mało zna Potępieńców, ale i tak ich nie lubi. Z samej zasady.
— chciałabyś się gdzies przejść?

[Lucidique]

— Chętnie! ale niewiele miejsc znam... mogłbyś coś polecić? — Wierzyła, że Ammat jej nie zwiedzie na manowce. Wydawał się taki silny, przywódczy i szczery...

[Ammat]

— co powiesz na wspinaczke? Znam całkiem fajne miejsce z widokami zapierające dech w piersiach ale trochę się trzeba namęczyć... Wysokie grzebienie potrafią być zdradliwe a szczyty Alf są naprawdę przepiękne — dodał po chwili

[Lucidique]

— Pewnie, ze to zobaczę... pewnie widać stamtąd całą krainę? — Zapytała Ammat — gotowa na wycieczkę. Kondycję miała niezłą, więc da radę.

[Ammat]

— i nie tylko. No więc chodźmy i nie zwlekajmy — ruszył pierwszy niczym dowódca. Krok miał gładki, cichy jak na byłego skrytobójcę przystało./zt

[Lucidique]

Ruszyła za nim.

/zt.

[Mistrz Gry]

To miejsce zostało nawiedzone przez ducha!

---

To duch wilka, który umarł młodo, gdy był na etapie edgy nastolatka, zafascynowanego wszystkim co mroczne i okultystyczne. Niestety, bycie duchem okazało się nie tak fascynujące, jak to sobie kiedyś wyobrażał. Kto by pomyślał, że śmierć może być taka banalna? Sposób wypędzenia: Duszek nie może się doczekać, kiedy zostanie odpędzony, ale musi się to odbyć za pomocą porządnego rytuału! Nie jakieś tam durne listki czy piórka, mają być świece, czaszki, magiczne kręgi, skomplikowane formuły magiczne. Chyba nie muszę mówić o czarnych płaszczach? Zadbaj o odpowiedni klimat, by był to najmroczniejszy rytuał odpędzenia, jaki widziała ta kraina! Wskazówki do odgrywania: Duszek zachowuje się w sposób teatralny, dramatyczny i oczywiście — jest bardzo tajemniczy. Uwielbia robić pauzy w środku zdań, jakby każde jego słowo było proroctwem. Szczególnie ceni, gdy ktoś słucha go z powagą — wtedy jego głos staje się głębszy, a oczy zaczynają świecić (złowrogo). Lubi wszystko, co czarne, a nienawidzi tego, co wesołe.

Więcej informacji — tutaj

[Ivaroth]

Zapewne nikt, kto choć tochę znał Ivarotha nie zdziwiłby się ani trochę tym, że całkiem lubił włóczyć się po cmentarzysku. Uwielbiał panującą tutaj ponurą, ciężką atmosferę, tą złowieszczą ciszę, przerywaną może od czasu do czasu przez krakanie jakiegoś padlinożernego ptaszyska oraz świadomość, iż zewsząd otaczała go śmierć. Inne wilko obdarzone dużo mniej od niego skrzywionymi umysłami zapewne w takich okolicznościach czują się nieswojo. W jego przypadku było zgoła inaczej. Czuł się doskonale, spacerując wśród grobowców. Nie mówiąc już o tym, że czasami można było znaleźć tu naprawdę ciekawe rzeczy. Na przykład najwyraźniej niektórym odwiedzającym je osobników zdarzało się zostawić coś na jednej z kamiennych płyt, możliwe, że w charakterze drobnej ofiary dla tego, kto pod nią spoczywał. A Ivar... Cóż, nigdy nie miał problemów, by przywłaszczyć sobie coś, co nie należało dla niego. A trupom przecież żadne upominki się już nie przydadzą. Już nie wspominając już o rzadkich wypadkach, gdy jakieś zbłąkane zwierzę zdołało wywlec z jednego z płytszych grobów jakieś wilcze kości. Wówczas oczywiście musiał skorzystać z okazji i zabrać jakąś dobrze zachowaną, zbielałą kość do swojej małej kolekcji. Miał nadzieję, że kiedyś w ten sposób odnajdzie czaszkę. Szkoda tylko, iż będzie należała ona do jakiegoś nieznajomego typa, a nie na przykład jego drugiej siostry, tej czerwonej, której nie widział już tak długo, że na pewno już od dawna gryzła piach. Ją by sobie chętnie zachował, może nawet ozdobił i umieścił w honorowym miejscu w swojej obskurnej norze, którą od jakiegoś czasu traktował jako swój dom.
Wydawało mu się, iż akurat dziś miało mu się poszczęścić, zobaczył bowiem coś białego, co wystawało z miękkiej ziemi. Zbliżył się więc i zaczął grzebać w niej łapą, chcąc to coś wydobyć.
Nie miał pojęcia, że nie jest tu sam.

Duch obserwował rogatego wilka od momentu, gdy ów pojawił się na cmentarzysku. Bo niby co innego miał do roboty? Bycie martwym zdecydowanie było nudniejsze, niż przypuszczał za życia. Nasłuchał się tyle opowieści o mściwych, niebezpiecznych duchach nawiedzających żyjących, doprowadzających ich na skraj szaleństwa, czy nawet rzucających na nich klątwy, czy przejmujących ich ciała. Jednakże szybko okazało się, że bycie zjawą tak naprawdę niewiele ma wspólnego z żadnym z tych rzeczy. Przez większość czasu nikt nawet go nie widział, ani nie słyszał, ani nie miał w ogóle zbyt dużej możliwości interakcji ze światem żywych. Dzisiejszej nocy jednakże dzieląca je zasłona stała się na tyle krucha, by móc bez problemu przez nią przeniknąć.
Pojawił się więc na cmentarzysku, wybierając to miejsce z oczywistego powodu — w końcu skoro on sam tak często przesiadywał w takich okolicach, by odprawiać mroczne rytuały i podejmować próby wywoływania złych duchów to zapewne nietrudno spotkać tu podobnych mu osobników, zwłaszcza w tę noc. Tym razem jednak to on miał okazję stać się tym złym duchem. Choćby i na chwilę.
Jednakże zamiast przygotowujących się do przerażających rytuałów okultystów w czarnych szatach natknął się na grzebiącego w glebie niczym rasowa hiena cmentarna podrostka. Właściwie, to chyba odrobinę mu zazdrościł. Miał rogi, czerwone ślepia i gębę taką, że dało się nią straszyć szczenięta. Dlaczego on nie mógł tak wyglądać za życia? Westchnąłby, gdyby nadal posiadał płuca. Zamiast tego postanowił podlecieć bliżej, ukrywając się przed wzrokiem przybysza. Obserwował go przez chwilę, a potem zniknął, by pojawić się tuż przed nim, łypiąc na niego złowrogo świecącymi groźnie, czerwonymi ślepiami i szczerząc niematerialne kły w gniewnym grymasie.
— Jak śmiesz bezcześcić tę ziemię swymi łapami, ty nędzny robaku?! — wykrzyknął, starając się zabrzmieć jak najgroźniej, jak tylko potrafił.

Spodziewałby się wielu rzeczy, lecz nie tego, że tuż przed nim nagle pojawi się jakaś wykrzywiona gęba, która w chwilę później wrzaśnie mu do ucha. Zareagował instynktownie, odskakując gwałtownie do tyłu prawie i jeżąc się jak szczotka.
— CO DO CHUJA?! — wrzasnął przy tym tak głośno, że pewnie dało się go usłyszeć nie tylko na cmentarzysku, lecz w przylegających do niego terenach. Wbił wzrok w zjawę o świecących ślepiach z nieprzyjemnym grymasem na pysku, wyrażającym mieszaninę zaskoczenia, gniewu i niepewności. — Coś ty za jeden?! Czego chcesz?! — wypalił, nie bardzo wiedząc, co robić. Może i widział już sporo dziwnych rzeczy, ale ducha zdecydowanie pierwszy raz i nie był pewien, jak powinien z takimi postępować.

Azaakai Rivai

/przejmuję edgy duszka dla Cienistej młodzieży